رسانه ها درباره اوتیسم بزرگنمایی میکنند/ آیا اوتیسم اختلالی است که به مرگ منتهی میشود؟

[ad_1]

رسانه ها درباره اوتیسم بزرگنمایی میکنند آیا اوتیسم اختلالی است که به مرگ منتهی میشود

اوتیسم بیماری عجیب و پیچیده ای نیست حداقل به آن سیاهی که رسانه ها به ما نشان داده اند, نیست اوتیسم نوعی اختلال است که بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت های ارتباطی تاثیر می گذارد


بیماری اوتیسم اولین بار در سال ۱۹۴۳ توسط یک روانپزشک آمریکایی به نام لئو کانر (kanner’s) ضمن بررسی یازده کودک مبتلا،اوتیسم (درخود ماندگی)توصیف شد.آنچه در ادامه می خوانید، حقایقی درباره این بیماری به روایت دکتر محمود محمدی- نورولوژیست کودکان، استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز طبی کودکان است.




وی در ابتدا گفت : کودکان اتیستیک دنیای عجیب و پررمز و رازی دارند که هنوز بعد از دو قرن از توصیف آن توسط پزشک فرانسوی Jean-Marc-Gaspard و بیش از نیم قرن پس از توضیح و گزارش علمی آن توسط روانپزشک آمریکایی Leo Kanner، نادانسته های ما از دنیای این کودکان بسیار بیشتر از دانسته های ما می باشد. عدم توانایی این کودکان در برقراری ارتباط موثر با دنیای خارج نه تنها آنها را از دسترس اطرافیان دور نگاه می دارد، بلکه متخصصان هم با دنیای آنها بیگانه اند.






دکتر محمدی در ادامه با بیان اینکه ” معمولا اولین افرادی که با این کودکان برخورد می کنند، والدین و معلمان این بچه ها هستند، خاطرنشان کرد : شکایت های متنوع و بعضا غیر اختصاصی مانند سردی، نجوش بودن، عدم توجه به محیط اطراف، علاقه مفرط به اشیاء یا مکان های خاص، حرکات پشت سر هم و گاه مضر به حال خود، کم شنوایی، بی عاطفه بودن نسبت به برادران و خواهران، پدر و مادر این کودکان را به مرکز توجهات پزشکی می کشاند. والدین و خصوصا معلمان باید نقش اصلی خود را که همانا کمک به تشخیص زودرس این کودکان است بدانند و نیز بدانند که چه هنگامی مشکلات این کودکان و شک خود را به متخصصان مربوطه اطلاع دهند.






این نورولوژیست کودکان با بیان اینکه “اتیسم یا بهتر بگوییم اختلالات طیف اتیسمی و یا اختلالات نافذ رشدچنانچه قبلا انگاشته می شد، اختلال نادری نیست” اظهار کرد: آمارهای امروز حتی شیوع یک در 60-70 کودک را نیز گزارش نموده اند، با حسابی سرانگشتی می توان تخمین زد که در کشور ما حدود 300 تا 400 هزار کودک مبتلا به اتیسم وجود داشته باشد. کمتر بیماری مانند اتیسم می تواند گیج و گمراه کننده باشد. واقعا بهتر است به جای اینکه به صورت یک بیماری واحد انگاشته شود، به صورت طیفی از اختلالات با تظاهرات مشترک در نظر گرفته شوند. فرم سنتی اتیسم کانر (Kanner) شاید به فرم های شدیدتر این اختلال اتلاق گردد. برای طیف اختلالات اتیستیک ترم های مختلف و متعددی در ادبیات پزشکی به چشم می خورد.




وی ادامه داد : ممکن است اتیسم در دوران شیرخوارگی با اختلال در” attachment” بروز کند ولی به طوررایج تر در نوپایان مذکر بین 18 تا 30 ماهگی جلب نظر می کند. شاخص ترین علامتی که این کودکان با آن مراجعه می کنند فقدان یا تاخیر در رشد کلامی، کاهش علاقه در توجه به دیگران و یا پس رفت مهارت های کلامی یا اجتماعی می باشد.






محمدی با بیان اینکه برخی خصایص در تمامی کودکان اتیسم مشترک است، به شرح آن پرداخت: در تمام کودکانی که در طیف اتیستیک قرار می گیرند، سه خصیصه مشترک وجود داردکه عبارتند از اختلال در تعامل اجتماعی متقابل ، اخلال در مهارت های ارتباطی کلامی و غیر کلامی، رفتارهای تکراری کلیشه ای


این نورولوژیست کودکان عنوان کرد : با تمام معیارهای تشخیصی دقیق و عینی که در مورد تشخیص اتیسم وجود دارد، واقعیت این است که اولا نخستین خط تماس با کودکان مبتلا، والدین و معلمان هستند که معمولا تعلیم کافی در مورد این گروه از اختلالات تکاملی ندیده اند.




در نتیجه میانگین سن تشخیص این بیماری بالاتر رفته است. من شخصا کودکان متعدد اتیستیک را مشاهده کرده ام که تا سنین بالا (6-7سالگی) بیماری آنها تشخیص داده نشده و به والدین آنها علی رغم نگرانی ها و سوالات فراوان، راهنمایی های نادرستی مثل «جای نگرانی وجود ندارد»، «فرزند شما مشکل خاصی نداشته و بعدا خوب خواهد شد» و. . . دادده شده است. البته این مشکل تنها در کشور ما وجود ندارد بلکه مشکلی جهانی است، به طوری که برای مثال در کشور انگلستان میانگین سن تشخیص حدود شش سالگی عنوان گردیده است، و این در حالیست که اکثر والدین کودکان مبتلا در حدود سن 8 ماهگی متوجه مشکلی در فرزندشان شده اند و در سن دو سالگی اکثر اینها یک مراجعه پزشکی داشته اند.






محمدی در مورد تحقیق ارزشمند Howline و Moore در سال 1997 میلادی که بر روی 1300 خانواده که فرزند مبتلا به اوتیسم داشتند، در انگلستان انجام شد، بیان کرد : در این تحقیق والدین کودکان مبتلا به اتیسم اظهار داشتند در کمتر از 10 درصد موارد در مراجعه اول آنها تشخیص صحیح مطرح شده است. حدود 90 درصد این کودکان به متخصص دیگری ارجاع شده اند (میانگین سنی 40 ماهگی). با این وصف در 25 درصد این ارجاعات گفته شده «کودک شما مشکل چندانی ندارد و نگران نباشید». در بیش از نیمی از 10 درصد باقیمانده گفته شده «اگر نگرانیتان باقی ماند مجددا مراجعه کنید» و در نیمی دیگر گفته شده «ما امیدواریم که بچه این مشکل را پشت سر گذاشته و در آینده خوب شود». از خانواده هایی که به متخصص دوم ارجاع شده اند، 40 درصد به تشخیص رسیده اند و 25 درصد به متخصص سوم یا چهارم ارجاع شده اند. تقریباً 25 درصد از خانواده هایی که به متخصص دوم مراجعه کردند اطمینان داده شده بودند که نگران نباشند و یا اینکه به نگرانی آنها بها داده شده، ولی اقدام خاصی صورت نگرفته است.




20 درصد از والدین توانسته اند که با فشار یا خارج از مسئولیت های بیمه به متخصصان خصوصی مراجعه کنند. بیش از 30 درصد والدینی که به متخصصان بعدی ارجاع شده اند، گزارش کرده اند که هیچ گونه کمکی (آموزش، درمان یا ارجاع به گروه های حمایتی والدین) به آنها پیشنهاد نشده است. تنها 10 درصد از والدین گزارش کرده اند که متخصص مربوطه به آنها در زمینه مشکل کودکشان توضیح کافی داده است. در حد نیمی از خانواده گفته بودند که منبع اصلی کمک و اطلاعات آنها در مورد مشکل کودکشان «مدرسه و دیگر والدین کودکان مبتلا» بوده اند.




“Howlin” و” Moore” از مطالعه خود چنین نتیجه گرفته اند که اولا نگرانی ها و دغدغه های زودهنگام خانواده ها در مورد رشد و نمو کودکان شان بسیار مهم بوده و باید به آنها بها داد. خصوصا پزشکان عمومی و متخصصان کودکان باید به این مسئله توجه کرده و خیلی زود این کودکان را به متخصصان مربوطه ارجاع دهند. ثانیا از زدن برچسب هایی مانند اتیسم یا خصوصیات اتیستیک به صورت زودرس و قبل از تشخیص قطعی بر روی کودک باید جدا برحذر بود. ثالثا با اینکه تشخیص اتیسم به خودی خود یک گام اساسی و مهم است ولی اگر با حمایت ها و کمک های عملی همراه نباشد در بهبود پیش آگهی و عاقبت این کودکان تاثیر چندانی نخواهد داشت. رعایت این پیشنهادات در این شرایط مفید به نظر می رسد. وجود هرگونه اشکال یا تعویق تکامل زبان زنگ خطر مهمی برای ما و والدین کودک می باشد. چرا که اختلال در تکامل زبان یکی از علایم مهم و اولیه اتیسم در کودکان است. گذاشتن جدولی مانند جدول زیر در اتاق انتظار مطب های متخصصان اطفال و پزشکان عمومی در تشخیص زودرس بسیار کمک گزار می باشد.






وی در پاسخ به این سوال که در صورت مشاهده چه علایمی در کودک باید به پزشک مراجعه کرد :در صورت وجود هر یک از علایم زیر باید جهت پیگیری بیشتر به پزشک متخصص اطلاع دهید که عبارتند ازعدم توانایی در صداسازی تا سن شش ماهگی، عدم توانایی در صداسازی چند سیلابی تا سن 12 ماهگی، عدم توانایی در گفتن کلمه البته به غیر از تکرار طوطی وار تا سن 18 ماهگی، عدم توانایی در عبارت سازی تا سن 24 ماهگی، عدم توانایی در جمله سازی تا سن 36 ماهگی، هرگونه از دست دادن مهارت صداسازی، کلمه سازی و عبارت سازی در هر سنی، هرگونه از دست دادن مهارت درکی مانند واکنش به اسم صداکردن طفل در هر سنی، زیرا در صورت بروز این علایم احتمال بیماری اتیسم در کودکان وجود دارد.






محمدی در ادامه بیان کرد : استفاده از فهرست های وارسی غربالگر برای والدین کودکان راه حل عملی برای تشخیص زودهنگام اتیسم به نظر می رسد. از طرف دیگر برخی از پزشکان با وجود یک یا دو نشانه غیر اختصاصی فورا بر چسب اتیسم را بر روی کودک گذاشته که این خود باعث صدمات و تبعات سوء غیر قابل جبران می گردد. تکیه بر روی علائم غیر اختصاصی مثل «کودک در حین معاینه با من تماس چشمی برقرار نمی کرد و به سوالات من خوب پاسخ نمی داد» برای تایید تشخیص یا تاکید بر روی علایم غیر اختصاصی دیگر مانند «کودک در حین معاینه با من تماس چشمی برقرار می کرد و به سوالات من خوب پاسخ می داد» برای رد تشخیص اتیسم کافی به نظر نمی رسد. این امر در حقیقت به دلیل تنوع تظاهرات طیف اختلالات اتیستیک است. گاهی از اوقات کودکان اتیستیک بسیار باهوش و حتی نابغه به نظر می رسند که این امر می تواند بسیار گول زننده باشد. در ادبیات پزشکی از برخی از افراد اتیستیک به عنوان «دانشوران ابله (Idiot Savants)» نامبرده شده است. پسر هفت ساله ای که اشیاء را به ارتعاش درآورده و به دقت تون و فرکانس آنرا تعیین می کرد؛ یا کودک دیگری قادر به نواختن پرلود باخ تنها بعد از یکبار شنیدن آن بود.






کودک دیگری اگر تاریخ تولد شما را می شنید (روز/ماه/سال) دقیقا روز تولد را در هفته (چندشنبه) مشخص می کرد. مرد 22 ساله مبتلایی می توانست محاسباتی نظیر765* 893 یا 862*2345 را قبل از ماشین حساب محاسبه نمایدکه نمونه هایی از دانشوران ابله در ادبیات پزشکی می باشند. به طور کلی استفاده از فهرست های وارسی (Checklists) در مواردی که مهارت و تجربه زیادی در تشخیص وجود ندارد، بسیار کمک کننده می باشد.






این نورولوژیست ابراز داشت: مدتی است توسط” Siegel “آزمونی غربالگر به صورت پرسشنامه سه مرحله ای طراحی شده است که آزمون مرحله دوم آن را می توان به والدین ارائه نمود. این پرسشنامه 17 سوال دارد که اگر والدین به بیش از چهار سوال پاسخ مثبت بدهند باید کودک را به درمانگاه های تخصصی تر ارجاع نمود، جالب اینکه پاسخ به این پرسشنامه تنها ده دقیقه زمان می برد که پیشنهاد می شود متخصصان محترم کودکان از این پرسشنامه جهت غربالگری کودکان مشکوک به اتیسم استفاده نمایند.






نمونه ای از این پرسشنامه در ذیل آورده شده است تا والدین محترم با استفاده عملی از آنها این بیماری را سریع تر تشخیص داده و مبتلایان را هرچه سریعتر جهت درمان به مراکز مربوطه ارجاع نمایند.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *