سروش صحت، کارگردان خوش اخلاق و مهربان

[ad_1]

سروش صحت, کارگردان خوش اخلاق و مهربان

سروش صحت شخصیت ساده و در عین حال جذاب و تاثیرگذاری دارد با آرامش و بدون هیچ نوع عصبانیت و خشونتی با گاف های بازیگران تازه کاری که برای اولین بار جلوی دوربین قرار می گیرند, کنار می آید و تحت هر شرایطی تسلط خود را در کارگردانی از دست نمی دهد


سروش صحت شخصیت ساده و در عین حال جذاب و تاثیرگذاری دارد. با آرامش و بدون هیچ نوع عصبانیت و خشونتی با گاف های بازیگران تازه کاری که برای اولین بار جلوی دوربین قرار می گیرند، کنار می آید و تحت هر شرایطی تسلط خود را در کارگردانی از دست نمی دهد. او این روزها با سریال «لیسانسه ها» تجربه جدید دیگری را در عرصه سریال سازی از سر می گذراند. خودش معتقد است که آمار مخاطبان این سریال نسبت به آثار قبلی اش بیشتر است و مخاطب ها با آن ارتباط بیشتری برقرار کرده اند.




سعی می کنم خودم باشم (فوری)




گفت وگو با سروش صحت در یکی از لوکیشن های محل فیلم برداری سریال جدیدش شکل گرفت. او این روزها به غیر از لوکیشن های سریالش، نه در فرهنگسرای ارسباران (پاتوق همیشگی اش) قرار می گذارد و نه به دفتر مجله می آید. گفت وگو در لوکیشن مخوف و پرپیچ وخم درمانگاه منطقه 22 واقع در پیکان شهر به دلیل هم زمانی با فیلم برداری سریالش، چند ساعتی زمان برد.




شما مدتی است که وارد دهه پنجم زندگی تان شده اید. زندگی در 51 سالگی چقدر با دهه های قبل تفاوت دارد؟




زیاد تفاوتی ندارد، ولی چون من عاشق زندگی هستم، سعی می کنم بیشتر از لحظه ها استفاده کنم و بیشتر زندگی کنم. اصولا خیلی زندگی دوست هستم (خنده).




کاری بوده که تا الان بخواهید انجام بدهید و آن را انجام نداده باشید؟




من الان خیلی از زندگی و کارم راضی هستم. سعی می کنم همه کارهایی را که قبلا انجام می دادم، ادامه دهم و فقط قند، شکر، نمک و چربی کمتر بخورم.




قبل از این که گفت وگو را شروع کنیم، داشتم به ری اکشن ها و حساسیتتان نسبت به برداشت پلان ها دقت می کردم. همیشه به همین اندازه در کارهایتان وسواس دارید و پلان ها به تعداد خیلی بالایی برداشت می شوند؟




اگر آن پلانی که مدنظرم است، دفعه اول دربیاید، یک بار برداشت می کنیم. اگر دفعه دوم دربیاید، دو بار می گیریم. اگر دفعه دهم دربیاید، 10 بار برداشت می کنیم. این قدر برداشت می گیریم تا پلان دربیاد.








یکی از ویژگی هایی که اصولا اغلب نزدیکانتان شما را با آن می شناسند، سادگی و راحت برخورد کردن شما با مسائل است. این موضوع سر صحنه به ضررتان تمام نمی شود و بچه ها از این رفتارتان سوءاستفاده نمی کنند؟




نه، اصلا. ما خیلی ارتباط خوبی با هم داریم. به نظرم این موضوع مشکلی ایجاد نمی کند. تازه خیلی هم به گروه کمک می کند.




زمان فیلم برداری زندگی تان از ساعت چند شروع می شود و چقدر برنامه ریزی هایتان تغییر می کند؟




زندگی ام تحت الشعاع کار قرار می گیرد، چون روزی 12 ساعت فیلم برداری داریم، روزی پنج، شش ساعت هم می خوابم و بقیه اش صرف نوشتن و کار می شود.




الان چند قسمت از پخش جلو هستید؟




تقریبا ۱۴ قسمت.




طرح اصلی فیلمنامه «لیسانسه ها» مال خودتان بود؟




بله. من و ایمان صفایی زیاد با هم حرف می زنیم. همیشه با هم هستیم و سال هاست که در کنار هم کار می کنیم. ایده سریال هم توسط خودمان مطرح شد. من یک دفتری دارم که در آن ایده هایم را به شکل دوخطی می نویسم. ایده اولیه این سریال هم به نظرمان جذاب آمد، طرحش را به آقای جودی (تهیه کننده سریال) دادیم و چند سال طول کشید تا به مرحله ساخت برسد.








آن دو خط و ایده اولیه چه بود؟




داستان سه جوان به نام حبیب، مسعود و مازیار که لیسانسشان را گرفتند و هر کدام یک سری مشکلات دارند. حبیب مشکل ازدواج دارد، پول دارد، ولی همسر دلخواهش را پیدا نمی کند. مسعود زن گرفته، ولی کار و مسکن ندارد. مازیار هم قصد مهاجرت دارد، اما بیماری اش باعث می شود مسیر زندگی اش تغییر کند.




ابتدا قرار بود که «لیسانسه ها» در شبکه یک و دو سه ماه بعد از پایان سریال «شمعدونی» ساخته شود. این وقفه زمانی و جابه جایی شبکه به چه دلیل بود؟




تلویزیون بی پول شده بود، مدیرهای سازمان هم در حال تغییر بودند. بنابراین کمی وقفه زمانی در تولید این سریال ایجاد شد.




فیلمنامه سریال در این مدت تغییری هم پیدا کرد؟




ما در این یک سال قسمت های ابتدایی را مدام بازنویسی می کردیم. چون بعد از «شمعدونی» نگرانی و استرسمان نسبت به ساخت کار طنز زیاد شده بود.




چرا؟




متاسفانه آستانه تحمل مردم روز به روز پایین تر آمده و شوخی کردن کار بسیار سختی شده است. ما در مرحله بازنویسی سعی کردیم شوخی ها را به گونه ای طراحی کنیم که چیزی به کسی بر نخورد. مردم حواسشان نیست شوخی را توهین تلقی نکنند. اما هیچ برنامه سازی دلش نمی خواهد به مردم کشور خودش توهین کند. اصولا هم آدم با دوستانش شوخی می کند. هیچ وقت آدم با دشمنانش و کسی که دوستش ندارد، شوخی نمی کند! امیدوارم ظرفیت هایمان در مقابل شوخی بیشتر شود.




در همین راستا چند ایده در سریال مطرح کردید که بعد از شوخی با قشرهای مختلف جامعه (دکترها، معلم ها، پلیس ها و…)، از آن ها درخواست می کنید لطفا بهشون بر نخوره! چه شد که این ایده به ذهنتان رسید؟




ما هر نوع شوخی می خواستیم مطرح کنیم، از قبل فکر می کردیم که نکند دوباره به کسی بر بخورد یا مشکل و سوءتفاهمی ایجاد شود! از بابت این موضوع خیلی نگران بودیم. این نگرانی ها تا جایی پیش رفت که درنهایت تصمیم گرفتیم به جای این همه نگرانی، آن را وارد متن کنیم. خدا را شکر تا الان بازتاب این ایده خوب بوده و مردم آن را دوست داشته اند.




سعی می کنم خودم باشم (فوری)




با توجه به این که مردم در سال های اخیر نسبت به تلویزیون بی اعتماد شده اند، فکر می کنید هنوز هم می توانند با سریال ها و برنامه های تلویزیونی ارتباط برقرار کنند؟




من فکر می کنم مردم هر وقت از کاری خوششان آمده، آن را تماشا کرده اند. الان هم وقتی فکر می کنند یک کاری را دوست دارند، آن را برای اطرافیانشان تعریف می کنند و این تبلیغ دهان به دهان موجب می شود مخاطبان بیشتری به تماشای یک کار بنشینند.




اگر بخواهیم به بازخوردهای منفی سریال های اخیرتان (شمعدونی و لیسانسه ها) اشاره کنیم، موضع یک سری منتقدان نسبت به نحوه پرداخت شما در آثارتان بیشتر مطرح است. عده ای معتقدند بخشی از اتفاقات سریال شما در صحنه شکل می گیرد و انگار فیلمنامه این وسط هیچ نقشی ندارد! چقدر با این موضوع مخالف هستید؟




اتفاقا ما فیلمنامه را خیلی دقیق می نویسیم و واو به واو آن را اجرا می کنیم. شما امروز سر صحنه بودید و دیدید که هیچ چیز در صحنه و لحظه شکل نگرفت. ما سکانس به سکانس این سریال را مثل همه کارهای قبلی مان طبق فیلمنامه پیش رفتیم و همان طور که قبلا هم گفتم، زمان طولانی صرف نوشتن و بازنویسی آن کردیم.




همیشه در سریال هایتان یک کاراکتر مهم و بامزه ای وجود دارد که تقریبا بار اصلی طنز سریال را به دوش می کشد. حبیب در «لیسانسه ها» (با بازی هوتن شکیبا) دقیقا طبق فرمول همیشگی سریال های قبلی تان ساخته و پرداخته شده. شخصیتی دست وپاچلفتی، ساده و تنها که در توهمات خودش سیر می کند. این شخصیت ها از کجا می آیند و اصلا چرا ساده لوح خلق می شوند؟




آدم ها ابعاد مختلفی دارند. در مواجهه با بعضی از مسائل خیلی ساده هستند، ولی در مواجهه با برخی مسائل دیگر، باهوش و زرنگ اند. شخصیت های سریال هایم هم همین جوری هستند. هر کدام از شخصیت های اصلی این سریال (حبیب، مسعود و مازیا) مثل همه ما، در پاره ای از موارد ساده و دست وپاچلفتی اند. مثلا خودم اوایل فکر می کردم در یک سری چیزها ضریب هوشی ام خیلی پایین است و در آدرس پیدا کردن خیلی خنگ هستم، اما بعدها فهمیدم تو مسائل دیگر این قدر خنگ نیستم و خیلی راحت آن ها را می فهمم.




چرا بیشتر شخصیت های مرد سریال هایتان دچار این ویژگی می شوند تا شخصیت های زن؟




اصراری نبوده که حتما برای شخصیت های مرد چنین طراحی انجام شود. مثلا در «شمعدونی» شخصیتی که خانم میرعلمی بازی می کرد، هم آدم ساده ای به نظر می رسید و هم پیچیدگی های خودش را داشت.




چه شد که هوتن شکیبا را به عنوان بازیگر نقش حبیب انتخاب کردید؟




همیشه دوست دارم در کارهایم ترکیبی از بازیگران قدیمی و شناخته شده تر و بازیگران مستعد و توانایی که کمتر شناخته شده اند و رنگ وبو و حس وحال جدیدی به کار می دهند، داشته باشم. هوتن شکیبا را سال های سال است که می شناسم و همیشه جزو طرفدارها و علاقه مندان به بازیگری اش بودم. در کارهای قبلی ام هم همیشه دوست داشتم با او کار کنم، اما هر دفعه بنا به دلایلی این همکاری شکل نمی گرفت. اما در «لیسانسه ها» خدا را شکر این اتفاق افتاد. مطمئنم هیچ کس به خوبی هوتن نمی توانست نقش حبیب را ایفا کند. با کاظم سیاحی هم سال های سال است دوست هستم و خیلی خوشحالم که الان نقش رحیم را برای ما بازی می کند.








چرا خودتان در سریال هایتان بازی نمی کنید؟




چون دوست دارم همیشه کارگردان بالای سرم باشد. وقتی کارگردان نباشد، نمی دانم چه کار باید بکنم. من به کارگردان خیلی وابسته هستم و اگر خودم در کارهایم بازی کنم، نمی توانم خوب خودم را هدایت کنم.




حرف و دغدغه اصلی شما در طنز چیست؟




در درجه اول سرگرمی است. ولی هر کارگردانی برای سرگرم شدن مخاطبش حتما باید یک سری حرف هم برای گفتن داشته باشی. وقتی آدم از یک مسئله اجتماعی حرف می زند، خودبه خود دغدغه ها هم مطرح می شوند.




چرا با پیمان و مهراب قاسم خانی دیگر همکاری نمی کنید؟




من خیلی دوست دارم دوباره این اتفاق بیفتد. ما این قدر با هم دوست هستیم و ارتباطمان خوب و نزدیک است که دائم از حال و کار هم خبر داریم. امیدوارم یک زمانی پیش بیاید دوباره با نوشته آن ها کاری بسازم یا من در یکی از نوشته های پیمان و مهراب بازی کنم یا کارگردان باشم.




اگر بخواهید کارهایتان را دسته بندی کنید، فکر می کنید کارهایی که بیشتر با برادران قاسم خانی انجام می دادید، موفق تر بودند یا کارهایی که مستقل از حضور آن ها ساختید؟




من همه کارها را دوست دارم. اما بهترین خاطراتم به سریال «ساختمان پزشکان»، «پژمان» و «شمعدونی» برمی گردد.




نمی خواهید مثل پیمان قاسم خانی و رضا عطاران سینمایی هم بسازید؟




اتفاقا بعد از این سریال می خواهم یک کار سینمایی بسازم. ولی ساخت فیلم سینمایی به معنی قطع همکاری با تلویزیون نیست. این کار را با ایمان صفایی می نویسم و احتمالا محمد شایسته هم تهیه کننده اش خواهد بود. این فیلم رگه هایی از طنز دارد.




می خواهم در ادامه، به حضورتان در «دورهمی» یکی از برنامه های پرحاشیه امسال تلویزیون بپردازم. شما با حضور در این برنامه به گفته خودتون بعد از شش سال سبیل تان را زدید. آقای مدیری قبل از حضورتان در این برنامه گفته بود که چنین کاری می خواهد با شما انجام دهد یا همه چیز سر صحنه فیلم برداری اتفاق افتاد؟




همه چیز همان جا اتفاق افتاد. مهران مدیری استاد من بوده و در واقع اولین کسی بود که باهاش کار کردم و این اتفاق به نظرم چیز مهمی نبود. چون سبیل بعد از مدتی دوباره رشد می کند و خیلی چیز مهمی نیست.




خودتان برنامه «دورهمی» را دنبال می کنید؟




بله، هر وقت بتوانم تماشا می کنم. من جزو طرفدارهای پر و پا قرص آقای مدیری هستم. به نظرم «دورهمی» و هم چنین «خندوانه» برنامه های خیلی جذابی هستند و من هر دوی شان را دوست دارم.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *