شهرداد روحانی: هیچ وقت خودم را جدی نگرفتم

[ad_1]

شهرداد روحانی هیچ وقت خودم را جدی نگرفتم

شهرداد روحانی سال هاست که از معرفی کردن معاف شده است محبوبیت او و لبخند پرانرژی و بزرگش باعث شده چنان جایگاه خوبی در میان مردم داشته باشد که از کوچک و بزرگ طرفدار او باشند


شهرداد روحانی سال هاست که از معرفی کردن معاف شده است. محبوبیت او و لبخند پرانرژی و بزرگش باعث شده چنان جایگاه خوبی در میان مردم داشته باشد که از کوچک و بزرگ طرفدار او باشند. انتخاب او در مسند رهبر ثابت ارکستر سمفونیک تهران، قطعا به جز تبحر او در کار رهبری ارکستر، معطوف به این انرژی بی پایان و شوری است که در اجرای آثار به خرج می دهد.




امسال و در جشنواره سی ودوم موسیقی فجر، روحانی دو اجرا را به صحنه برد؛ اول با ارکستر سمفونیک تهران که در آن قطعاتی دشوار از جمله پوئم سمفونی «سرزمین دلاوران» را اجرا کرد و بعد از آن همکاری با ارکستر «پوچینی» ایتالیا که در آن دو رهبر میهمان هم حضور داشتند. روحانی که پیوسته به همکاری ها و فعالیت های بین المللی اش شهره بوده است، در همین اندک زمانی هم که رهبری ارکستر سمفونیک تهران را به دست گرفته، تلاش کرده تا این ارکستر را هم از محدوده اجراهای داخلی خارج کند تا بتواند در کشورهای دیگر هم فعالیت های بین المللی داشته باشد و به اجرای قطعات بپردازد. با او درباره حال واحوال این روزهای ارکستر سمفونیک تهران بعد از تمامی حواشی ای که بعد از رفتن رهبر پیشین به وجود آمده بود به گفت وگو نشسته ایم.








چه شد که باب همکاری های بین المللی ارکستر سمفونیک تهران را با همکاری با ارکستر ایتالیا گشودید؟




یکی از مهم ترین اهدافی که بعد از پذیرفتن رهبری ارکستر سمفونیک تهران به آن توجه کردم، مراوده فرهنگی با هنرمندان و گروه های بین المللی بود که به زعم من می تواند نقش تعیین کننده ای در جریان معرفی ارکستر سمفونیک تهران به دنیا داشته باشد. بنده در این مدت حتی با نوازنده های ایرانی مقیم خارج از کشور نیز در ارتباط بوده و خواهان همکاری تعدادی از آنها برای حضور در مجموعه ارکستر سمفونیک تهران شدم، به طوری که در همین کنسرت مشترک ما با ارکستر فستیوال پوچینی ایتالیا، خانم نسیم سعد، از نوازندگان مطرح ویلن سل که در این سال ها در خارج از کشور زندگی می کند، به عنوان تک نواز قطعه «باغ ایرانی» همراه ما بود.




چقدر امیدوار به تکرار این نوع همکاری ها هستید؟




خوشبختانه در همین مدت کمی که از جریان تمرین ها می گذشت، فضای بسیار خوبی به وجود آمده که امیدوارم استمرار پیدا کند و گروه ایرانی هم بتواند در کشور ایتالیا با این ارکستر کنسرت بدهد. فضا به گونه ای است که گروه ایتالیایی بسیار خوب از همکاران ایرانی خود حرف می زدند و می توانم بگویم آنها انتظار چنین کیفیتی را از ارکستر ما نداشتند که همین افتخار بزرگی برای ارکستر سمفونیک تهران است.




اوضاع ارکستر سمفونیک این روزها خارج از فضای جشنواره ای و بعد از آمدن شما به عنوان رهبر ثابت چطور و در چه حالی است؟




از وقتی که مسئولیت ارکستر سمفونیک را برعهده گرفتم، فعالیت ها بهتر شده و جو ارکستر بسیار خوب و حرفه ای است. طبق برنامه ریزی ای که تا آخر سال داریم، هر ماه حداقل چند شب برنامه ارکستر سمفونیک اجرا می شود که از این بابت خیلی خوشحالم. همیشه سعی داشتم از نوازنده های ایرانی به عنوان سولیست استفاده کنم، به خصوص نوازنده های ارکستر سمفونیک تهران و در چند برنامه گذشته ای که داشتم، با یک پیانیست جوان و بسیار خوب ایرانی به اسم امیرمهیار مرادی اجرا کردیم که این قطعه را بسیار خوب اجرا کرد. در کنسرت های قبلی، کنسرتو ویلن خاچاطوریان را برای اولین بار با سولیستی امین غفاری اجرا کردیم که ایشان از نوازنده های بسیار خوب ویلن هستند.




در ماه آذر هم، تصمیم گرفتم از دو نوازنده ارکستر سمفونیک تهران به نام مونیکالران و علیرضا چهره قانی به عنوان سولیست دعوت کنم که این دو عزیز، قطعه کنسرتو ویلن باخ در «رِ مینور» را که برای دو ویلن نوشته، اجرا کنند. البته چندوقت پیش سر تمرین ارکستر سمفونیک به همه اعضا این پیشنهاد را دادم که اگر احساس می کنند برای اجرای روی صحنه به عنوان سولیست آمادگی دارند از این کار استقبال می کنم.






به تازگی در مصاحبه ای اعلام کرده بودید که از نوازنده های ایرانی خیلی راضی هستید و احساس نیاز نمی کنید که از خارج نوازنده بیاورید.




در آن مصاحبه از من سؤال شده بود که آیا می خواهم سولیست یا نوازنده خارجی به ارکستر اضافه کنم یا نه. طبیعتا من محدودیت هایی دارم و در درجه اول با محدودیت بودجه ارکستر مواجهم. اگر قرار باشد یک سولیست غیرایرانی دعوت کنیم، هزینه رفت وبرگشت، اقامت و دستمزدش به اندازه ای می شود که می توانیم این میزان دستمزد را به چند نوازنده ایرانی پرداخت کنیم که در ایران فعالیت می کنند.




صرفا هدفم این نیست که با ارکستر تمرین و یک کنسرت برگزار کنم؛ من یک هدف درازمدت دارم که نوازنده خوب و حرفه ای تربیت شود. چون سال ها زمان می برد تا یک نوازنده حرفه ای به سطحی برسد که بتواند در ارکستر سمفونیک کشورش فعالیت کند. دادن چنین موقعیت هایی به نوازنده ها که بتوانند به عنوان سولیست فعالیت کنند به ندرت پیش می آید. این تجربه می تواند برای تربیت یک نوازنده بسیار خوب و مؤثر باشد.




این پاسخ من به آن سؤال مصاحبه کننده بود؛ ولی دلیل نمی شود این موقعیت را نداشته باشیم که از یک سولیست خوب و حرفه ای خارجی دعوت کنیم و حتما این اتفاق می افتد، ولی از این بابت نگرانی ندارم که به دلیل کمبودها کارم لنگ بماند. با فعالیت و تلاش بیشتر می توانیم سطح نوازنده های ایران را بالا ببریم که این کار نیازمند زمان کافی و تعلیم بیشتر است.




درواقع خیالتان از بابت کیفیت کار نوازنده های ایرانی راحت است.




صد درصد نیست، ولی تا یک مقداری این طور است. متأسفانه نسبت به جمعیت کشورمان، موزیسین حرفه ای بسیار کم داریم. در شهری مثل تهران با ١٢، ١٣میلیون جمعیت، اگر بخواهیم خیلی خوش بینانه نگاه کنیم، درنهایت صد نفر نوازنده حرفه ای و خوب داریم. البته من درباره ارکستر سمفونیک صحبت می کنم و این آمار در مورد نوازنده های سازهای ایرانی صدق نمی کند.




این آمار برای نوازنده ارکستر سمفونی بسیار کم است و ما داریم در این زمینه فعالیت می کنیم. امیدوارم زمانی برسد که این قدر به اندازه کافی نوازنده خوب داشته باشیم تا بتوانیم ١٠ ارکستر سمفونیک در کشور داشته باشیم.




اتفاقا چشم انداز بسیار خوبی است. حتما به یاد دارید روزهایی که خودتان شاگرد بودید؛ البته استادهای بسیار بزرگی داشتید، از هنری مانچینی گرفته تا آقای محمدتقی مسعودیه از استادان موسیقی ایران. اما در دوره شما یا حتی بعد از شما، نوازنده ها و خواننده های جدی در مقایسه با نسل جدید خیلی بیشتر بودند. فکر می کنید دلیلش چیست؟




وقتی در هنرستان ملی موسیقی تحصیل می کردم استادهای بسیار خوبی داشتم؛ هم استادهای خارجی و هم استادهای ایرانی. در آن دوره دولت از هنر حرفه ای پشتیبانی می کرد و اگر به عقب برگردید، می بینید خیلی از هنرمندان عزیزی که الان فعال هستند و زحمت می کشند در آن دوره تحصیل می کردند و اغلب با من هم دوره بودند. همه اینها باعث شده بود سطح موسیقی علمی در کشور بالا باشد. وقتی از هنرستان موسیقی فارغ التحصیل شدم برای ادامه تحصیل به اتریش و آکادمی موسیقی وین رفتم.




برای آهنگ سازی و رهبری ارکستر باید یک دوره هشت ساله را می گذراندم و مجبور بودم تعدادی از درس ها را دوباره و طی چهار سال تکرار کنم. وقتی به آنها گفتم من این درس ها را در ایران گذرانده ام، گفتند برای ما مهم نیست کجا گذرانده باشی، ما یک امتحان ورودی از شما می گیریم و اگر واقعا اینها را بدانی لازم نیست تکرار کنی. حدود چهار یا پنج درس مختلف مثل هارمونی، سلفژ، کنتراپوان و… که در ایران خوانده بودم را امتحان دادم و از تکرارش معاف شدم. البته علاقه مندی کسی که شاگردی می کند هم شرط مهمی است. وقتی خودتان علاقه مندید باید بیشتر به دنبال یادگیری بروید و صرفا انتظار نداشته باشید با فارغ التحصیل شدن از هنرستان یک موزیسین کامل شوید.




حتی در اتریش و آمریکا هم این گونه نیست؛ خود شاگرد باید کارهای اضافه انجام بدهد تا بتواند یک سروگردن از بقیه بالاتر باشد. زمانی که در ایران درس می خواندم سطح موسیقی بالاتر بود و کسانی که در آن زمان تحصیل می کردند خوش بختانه هنوز فعالند و باعث خوشحالی است که این روند ادامه دارد.








شاید هم جای نگرانی است.




البته از خیلی جهات باعث نگرانی است، ولی از این بابت خوشحالم که این عزیزان هستند و همچنان فعالند.




نگرانی از این بابت است که اگر این نسل از بین برود، در نسل جدید نوازنده ها، کجا می شود این هنر جدی را پیدا کرد و این نسل را ادامه داد؟




نگرانی بجایی است. موسیقی در حقیقت علمی است که باید یاد گرفت. اگر پشتیبانی و حمایت دولت در مورد کارهای علمی وجود نداشته باشد، پیشرفتی که لازم است، طبیعتا انجام نمی شود. درنتیجه حرکت کند می شود و نسل ها می گذرد تا یک نفر بتواند برای پیشرفت موسیقی مملکتش مثمر ثمر باشد. یکی از دلایل برگشتم به مملکت عزیزم این است که بتوانم مثمر ثمر باشم و تجربه ای که کسب کرده ام را منتقل کنم. تصمیم گرفتم بیشتر وقتم را در کشورم بگذرانم و با جوان ها کار کنم تا شاید بتوانم یک جای کار را بگیرم.




در مدتی که در ایران حضور داشتید یا سال هایی که به ایران رفت وآمد داشتید پیش آمده که بخواهید روی افراد بیشتری سرمایه گذاری کنید یا به صورت خاص تربیت شان کنید؟




چون بیشتر فعالیتم با ارکستر سمفونی تهران بود، توانسته ام سولیست هایی را کشف کنم. این افراد خیلی شناخته شده نبودند و سعی کردم یک مقدار با آنها کار و معرفی شان کنم. همین مسائل باعث شد این افراد بیشتر شناخته شوند و حتی عده بیشتری تشویق شوند.




جوان ها وقتی می بینند یکی از همسن هایشان این قدر موفق است و قطعه ای جهانی را به خوبی اجرا می کند، طبیعتا به فکر می افتند خودشان هم ممکن است بتوانند به این مرحله برسند. همین حرکت های کوچک شاید بتواند در درازمدت مؤثر باشد. من به حدود ٧٠، ٨٠ نوازنده تعلیم می دهم و با تعالیمی که می بینند، می توانند در ارکستر سمفونی کشورهای دیگر هم به فعالیت ادامه بدهند.




فکر می کنید دلیل سهل گیری در مورد نوازنده های نسل متأخر چیست؟




غیر از استعدادی که هنرجو باید داشته باشد، وقتی آموزش موسیقی با علم همراه می شود کامل می شود. منظورم از علم داشتن، لزوما مدرک و تحصیلات آکادمیک نیست. در این دوره این قدر امکانات زیاد شده که از طرق مختلف می توان علم موسیقی را بالا برد. من به عنوان یک آهنگ ساز و رهبر ارکستر، بالاترین مدارک علمی دنیا را دارم اما اصلا برایم مهم نیست و با آنها هم شناخته نمی شوم. اگر آهنگ سازم، آثارم گویای توانایی من است و اگر رهبر ارکسترم، نتیجه کارم گویای این توانایی است. باید افرادی وجود داشته باشند تا بتوانند این علم و تجربه را منتقل کنند، اما متأسفانه این افراد بسیار کم هستند.




شما بهتر از هرکسی می دانید ارکستر سمفونیک تهران را در چه شرایطی تحویل گرفتید. دلایل این اوضاع وخیم چیست؟




تنها یک دلیل ندارد. شاید به کسانی که با ارکستر کار می کنند، برگردد. افراد مختلف هدف های مختلفی دارند و من نمی توانم درباره هدف های دیگران صحبت کنم، اما هدفم این است بتوانم دانش و تجربه ام را به نسل جوان منتقل کنم و با کمک همکارانم بتوانیم سطح علمی موسیقی کشور را بالا ببریم. یکی از اهدافی که همیشه دنبال کرده ام، این است که از اجراها فیلم برداری شود و برای معرفی ارکستر سمفونیک تهران منتشر شود؛ تا هم به ایرانیان و هم به غیرایرانیان، معرفی شوند. در کشور ما در این زمان، چنین فعالیت هایی انجام می شود.




این کار چند حسن دارد؛ یکی اینکه استعدادهای جوان کشور عزیز ما به غیرایرانی ها معرفی می شود و متوجه می شوند این جوان ها می توانند آثار نوابغ بزرگ دنیا را که در کشورهای پیشرفته دنیا هم اجرا می شوند، هم زمان در ایران و با کیفیتی پذیرفتنی اجرا کنند. البته من این ارکستر را اصلا با ارکستر فیلارمونیک وین، برلین و… مقایسه نمی کنم؛ چون اصلا نمی توان آنها را قیاس کرد؛ اما برای یک کشور آسیایی مانند ایران که موسیقی اش اصلا از طرف دولت حمایت نمی شود، اجرایی پذیرفتنی است و کار در سطح بالایی عرضه می شود. زمانی که به عنوان رهبر ارکستر میهمان به ایران می آمدم، چند سی دی صوتی و تصویری ضبط کردیم که در دسترس است. از زمانی هم که مسئولیت ارکستر سمفونیک را بر عهده گرفتم، اولین برنامه ام ضبط صوتی و تصویری اجراها بود. بااینکه اجراها خالی از اشکال نیست؛ اما اجراهای ضبط شده را در هر جای دنیا می توانم با افتخار نشان بدهم و سرم را بالا بگیرم.




در آخرین سی دی که قرار است به زودی منتشر شود، آثار استاد حسین دهلوی را اجرا کرده ایم. جالب است به شما بگویم قسمت کوچکی که به عنوان بونوس در این مجموعه گذاشته ایم، آخرین اجرای زنده استاد مصطفی کمال پورتراب در تالار وحدت است که ایشان پیانو زده اند. متأسفانه ایشان چند هفته بعد از این اجرا از دنیا رفتند و این فیلم به عنوان یک یادگاری در این مجموعه قرار گرفت.








رهبرهایی که قبل از شما با ارکستر کار می کردند هم احتمالا برنامه ها و اهداف خاصی داشتند، ولی ارکستر سمفونیک تهران هیچ وقت نتوانسته پایبند به اهدافی باشد که تعریف کرده. تا ارکستر آمده جان بگیرد، یا نوازنده ها عوض شده اند یا رهبر ارکستر یا حقوق به تعویق افتاده و… . داستان ها و حواشی این قضیه این قدر زیاد بوده که همه چیز دگرگون شده است. برنامه و فکر شما برای آینده چیست و چه قدر می توانید به قول وقرارها دل خوش کنید؟




مسئله اصلا دلخوشی یا نگرانی من نیست؛ من کار خودم را انجام می دهم. اگر هدف درست باشد، کار خوب پیش می رود. من همیشه نگران آینده موسیقی کشورم بوده ام. همیشه خودم را جزئی از اعضای ارکستر دیده و بالاتر نمی بینم. مسئولیت من رهبری ارکستر است و در حقیقت مسئولیت اصلی است. اگر اجرای یکی از برنامه ها ضعیف باشد، به من برمی گردد؛ چون باید در تمرین ها طوری ارکستر را آماده می کردم که ضعف ها برطرف شود. ولی بااین حال، خودم را عضوی از این گروه می دانم. گاهی دیده شده کسانی که رهبری ارکستر را بر عهده دارند، فاصله شان را با نوازنده ها خیلی زیاد می بینند؛ به نظرم مشکل ازاینجا آغاز می شود. من از حاشیه های ارکستر تهران اطلاع دقیقی ندارم و آن را فقط در مطبوعات دنبال کرده ام؛ اما در این ١٢، ١٣ سالی که با ارکستر سمفونیک تهران کار می کنم، هیچ یک از این مشکلات و مسائل را احساس نکرده ام.




در این چند ماه هم که به طور ثابت این مسئولیت را بر عهده گرفته ام، مسئله خاصی احساس نکرده ام؛ اگر هم مسئله ای وجود دارد، مسائلی است که در همه ارکسترهای دیگر هم با آن برخورد کرده ام. در ارکستر سمفونیک با ٧٠ الی صد هنرمند که هر کدام شخصیت خاصی دارند، طرفیم. به نظرم اینکه رهبر ارکستر فقط قطعه را خوب بشناسد و دستش را خوب تکان بدهد، کافی نیست؛ به خیلی مسائل از جمله مسائل روانی هم باید توجه کند. کافی است دو نفر نخاله بین اعضای ارکستر باشند، همین باعث می شود جو به هم بریزد. موزیسین ها در پنج دقیقه می فهمند باید به رهبر ارکستر احترام گذاشت یا نه؛ نه برای اخلاق خوبش، بلکه برای معلومات بیشتر او و اینکه کارش را به بهترین نحو انجام می دهد. وقتی به این مرحله برسند، بلافاصله موزیسین ها در مشت شما هستند.




فکر می کنم یکی از دلایلی که هیچ مشکلی ایجاد نشده، این است که شما هیچ وقت اهل حاشیه نبوده اید.




بله و علت اینکه اهل حاشیه نبوده ام، این است که هیچ وقت خودم را جدی نگرفتم؛ چون همه ما در یک کشتی هستیم و هدف مان این است کشوری سربلند داشته باشیم و وقتی اسم ایران گفته می شود، از آن به نیکی یاد شود. البته حاشیه ها و مشکلاتی هم وجود دارد؛ ولی چون جو، حرفه ای و همراه با احترام متقابل است، کارها خیلی خوب پیش می رود. هیچ کاری بدون مشکل نیست، به ویژه در شرایطی که ما هستیم و کمبودهایی که داریم؛ اما همه یکی یکی برطرف می شود. همین که در این راه جلو می رویم و مشکلات مان حل می شود، باید قدردان باشیم. باید صبر داشته باشیم تا باقی مشکلات نیز حل شوند.




اجراهای اخیرتان چه ویژگی هایی داشتند؟




چندین قطعه برای اولین بار در این ماه ها اجرا شد که ارکستر سمفونیک تهران این قطعات را در گذشته اجرا نکرده بود؛ مثلا سمفونی ٩ دورژاک بارها از سوی رهبران مختلف اجرا شده بود و تکرارش دیگر لزومی نداشت. البته موسیقی کلاسیک در کشور ما پیشینه ای مانند کشورهای اروپایی و آمریکا ندارد، در نتیجه باید مردم را با موسیقی کلاسیک آشنا کرد تا موسیقی علمی پیشرفت کند. نوابغ بزرگ دنیا مانند موتزارت، بتهوون، چایکوفسکی و… به یک ملت تعلق ندارند، به همه دنیا متعلق اند؛ چون هنرشان فراتر از مرزهای کشورهاست؛ بنابراین مردم ما هم باید با این آثار بزرگ هنری آشنا شوند.




یکی از وظایف مهمی که رهبر ارکستر باید به آن توجه کند، انتخاب قطعات است. معمولا وقتی قطعه ای را برای برنامه ای در نظر می گیرم، چند هدف دارم؛ یکی اینکه بتواند در پیشرفت تکنیکی ارکستر و اجرای آن مؤثر باشد و هم اینکه مردم عادی علاقه مند به موسیقی را ترغیب کند تا برنامه های بیشتری ببینند. جامعه ای که با هنر آشنا باشد طبیعتا جامعه بهتری است.




در انتخاب قطعات، قطعا موزیسین ها را هم در نظر می گیرم ولی فقط برای آنها انتخاب نمی کنم. این طرز فکر نشان داده موفق بوده. چون به محض اینکه اعلام می کنیم ارکستر سمفونیک در این تاریخ اجرا دارد مردم استقبال می کنند و بلیت ها سریع فروخته می شود. گاهی استقبال این قدر زیاد است که حتی گاهی مجبور می شویم برنامه ها را تکرار کنیم. در جشنواره موسیقی فجر هم به همراه ارکستر پوچینی ایتالیا، قطعه «ویلیام تل اورتور» اثر جاکومو روسینی همین طور «باغ ایرانی» با حضور نسیم سعد به عنوان سولیست را اجرا کردیم. علاوه بر اینها «کاپریس ایتالیایی» اثر پیتر ایلچ چایکوفسکی هم قطعه مهمی بود که دیدید مورد توجه حضار قرار گرفت.








شما در دانشگاه UCLA موسیقی فیلم خوانده اید، در حالی که در ایران به ندرت موزیسین هایی داریم که در رشته موسیقی فیلم تحصیل کرده باشند. دلیلش چیست؟




از کودکی خیلی به موسیقی فیلم علاقه داشتم. ولی درعین حال می دانستم باید سواد این کار را داشته باشم. حتی در وین هم که در رشته موسیقی کلاسیک تحصیل می کردم دنبال این بودم که هم زمان درس موسیقی فیلم بخوانم، ولی آن زمان این امکان وجود نداشت. الان موسیقی فیلم این قدر جا باز کرده که در چند کشور تدریس می شود. زمانی که من تحصیل می کردم ارکسترهای خوب اروپایی هیچ وقت موسیقی فیلم اجرا نمی کردند و آن را یک درجه پایین تر از موسیقی کلاسیک می دانستند که بعدا معلوم شد اشتباه می کردند.




چون اکثر کسانی که در موسیقی فیلم موفق بودند تحصیلات موسیقی کلاسیک داشتند و آثاری در این زمینه نوشته اند. مثل اریک ولفگانگ کورنگلد که آهنگ ساز وینی بود و در ١٢سالگی اپرا نوشته بود. بعد از سال ها نوشتن سمفونی و اپرا در اواخر عمرش به آمریکا مهاجرت کرد و موسیقی فیلم نوشت. من از اول این علاقه را داشتم و وقتی درسم تمام شد به آمریکا رفتم. البته الان ارکستر فیلارمونیک وین هر سال موسیقی فیلم اجرا می کند. یک شب موسیقی دارند که در یک فضای باز ٣٠ هزار نفر به دیدن آن می نشینند و آثاری از جان ویلیامز، کورنگلد و… را اجرا می کنند. ارکستر فیلارمونیک برلین حتی موسیقی فیلم ضبط می کند.




این نشان می دهد موسیقی فیلم، نزدیک ترین موسیقی به موسیقی کلاسیک است. موزیسین ها نه تنها این قطعات را با علاقه اجرا می کنند، بلکه متقاضیان زیادی هم دارد. من در دانشگاه UCLA با استادان بزرگی مانند جان ویلیامز و هنری مانچینی کار کردم و آنجا بهترین مرکز برای یادگیری موسیقی فیلم بود.




برای ارکستر سمفونیک تهران هم یک بار شب موسیقی فیلم برگزار کردید؟




بله، استقبال زیادی شد و الان هم مرتب از من می خواهند. اگر در آینده موقعیت مناسبی باشد حتما این برنامه را اجرا خواهم کرد.




با وجود این همه علاقه چرا هیچ وقت آهنگ ساز موسیقی فیلم نبودید؟




باید پروژه ای از لحاظ هنری راضی ام کند تا بتوانم اثری خلق کنم و هنوز پیش نیامده. احساس کردم نمی توانم دلم را برای کاری بگذارم. البته یکی، دو پروژه کوچک انیمیشن در ایران کار کرده ام که خیلی هم عالی شد. حتی یک کار کوتاه را هم با ارکستر سمفونیک لندن ضبط کردم. کاری بود به اسم نمکی و دیو که قرار بود یک فیلم بلند سینمایی شود و کار باارزشی بود.




نمونه کوچکی از کارهای دیزنی بود، اما با داستان و کاراکترهای ایرانی. اول قرار بود یک تیزر ساخته شود و شخصیت ها معرفی شوند. با اینکه داستان قطع شده بود و قطعاتی از آن بود اما موسیقی توانست آنها را به هم وصل کند و به نظرم کار بسیار جذابی شد. اما بعدا این عزیزان مشکلاتی با هم پیدا کردند و نتوانستند این فیلم را ادامه دهند. اگر پروژه مناسبی پیش بیاید و از جنبه هنری توجهم را جلب کند، قطعا کار می کنم.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *