مراقبت از آی‌کلود دربرابر هکرها

[ad_1]

مراقبت از آی کلود دربرابر هکرها

iCloud فضای ذخیره سازی ابری است اپل این سرویس را در دوازدهم اکتبر ۲۰۱۱ ارائه کرد و تعداد کاربران این سرویس در جولای ۲۰۱۳ به ۳۲۰ میلیون نفر رسید


iCloud فضای ذخیره‌سازی ابری است. اپل این سرویس را در دوازدهم اکتبر ۲۰۱۱ ارائه کرد و تعداد کاربران این سرویس در جولای ۲۰۱۳ به ۳۲۰ میلیون نفر رسید.




این سرویس به کاربران امکان ذخیره اطلاعات مانند موزیک و برنامه‌های آی.او.اس را در سرورهای رایانه راه‌دور برای دانلود در دستگاه‌های متعدد می‌دهد مانند دستگاه‌های مبتنی بر سیستم‌عامل آی.او.اسی که iOS ۵ یا بالاتر، رایانه‌های شخصی که OS X ۱۰.۷.۲ Lion یا بالاتر یا ویندوز مایکروسافت (ویستا سرویس پک ۲ یا بالاتر) را اجرا می‌کنند. همچنین آی‌کلود جایگزین سرویس MobileMe می‌شود و به عنوان مرکز همزمان‌سازی داده برای ایمیل، تماس‌ها، تقویم، بوک‌مارک‌ها، یادداشت‌ها، اسناد iWork، عکس‌ها و دیگر داده‌ها فعالیت می‌کند. این سرویس به کاربران امکان بک‌آپ به طور بی‌سیم دستگاه‌های آی.او.اس را نیز در آی‌کلود به جای این‌که به طور دستی با استفاده از آی‌تونز این کار را انجام دهند، می‌دهد.




اما حمله سایبری اخیر آی‌کلود که به لو رفتن عکس‌های خصوصی بیش از صد سوپر‌استار هالیوودی منجر شد، این پرسش را مطرح می‌کند: براستی سرویس ذخیره‌سازی ابری اپل چقدر در حفظ اطلاعات خصوصی کاربران موفق بوده و تا چه حد می‌توان به امنیت آن اطمینان داشت؟ در واقع از اسناد تجاری محرمانه گرفته تا فایل‌های حاوی اطلاعات حساس و محرمانه کاربران، همه چیزهایی که در آی‌کلود بک‌آپ گرفته می‌شوند، براحتی قابل نفوذ هستند.




ما در این نوشتار برای اطمینان از این‌که اطلاعات شما ایمن باشد، چهار روش‌ برای حفظ ایمنی اکانت‌تان معرفی می‌کنیم:




یک پسورد ایمن ایجاد کنید




۱ ـ در واقع حمله سایبری ذکر شده نفوذ به آی‌کلود نبود. هکرها با سوءاستفاده از حمله‌های ناشیانه‌ به حفره امنیتی در سرویس آی‌کلود به نام Find My iPhone بهره‌برداری کردند. این نفوذ منجر شد هکرها امکان دسترسی به پسوردها و نام‌های کاربری ستاره‌های هالیوودی را داشته باشند. بنابراین مانند هر اکانت آنلاین دیگری، ایجاد ذخیره‌سازی و پسوردهای منحصر به فرد و حصول اطمینان از ایمن بودن آنها اصلی‌ترین اصول حفظ امنیت اکانت آی‌کلود شماست.




به همین منظور اپل به چنین پسوردهایی نیاز دارد:




• حداقل هشت کاراکتر داشته باشد که شامل حداقل یک عدد و حروف بزرگ و کوچک باشد.




•‌ هیچ کاراکتری از پسورد بیش از سه بار به طور متوالی تکرار نشود.




•‌ با نام اکانت مشابه نباشد.




•‌ جدید و غیرمتداول باشد.




بعلاوه اپل برای حفظ ایمنی پسوردهای آی‌کلود بهترین روش‌ها را پیشنهاد کرده است:




•‌ با افزودن کاراکترهای غیر متداول و علامت‌های نشانه‌گذاری پسوردهایتان را قوی‌تر کنید.




• از پسوردهای مشابه برای ایمیل، اکانت‌های شبکه‌های اجتماعی و اکانت‌های آنلاین دیگر استفاده نکنید.




• از یک پسورد به مدت زیادی استفاده نکنید.




• پسوردتان را به دیگران نگویید.




• پسوردتان را مرتب تغییر دهید و هیچ‌گاه دوباره از یک پسورد استفاده نکنید.




• پسوردها یا دیگر اطلاعات اکانت حساس خود را با ایمیل برای کسی ارسال نکنید.




Two-Step Verification را روشن کنید




۲ ـ همان‌طور که در اکانت‌های جیمیل ویژگی به نام ۲-Step Verification داریم تا با استفاده از پسورد و تلفن خود، اکانتمان از ایمنی بیشتری برخوردار باشد، در اکانت اپل نیز چنین ویژگی موجود است. ویژگی Two-Step Verification، لایه دیگری از امنیت را با لزوم این‌که کاربران باید پسورد و فرم اضافی از بازبینی را با استفاده از یکی از دستگاه‌هایشان وارد کنند، به آی‌کلود اضافه می‌کند. با طرح سوال در مورد فرم فیزیکی آی دی، Two-Step Verification از دسترسی کاربران غیرمجاز و اعمال تغییرات در اکانت‌های آی‌کلود حتی اگر پسورد به خطر بیفتد، جلوگیری می‌کند. این ویژگی مانع خرید اکانت‌های شما در iTunes Store، App Store یا iBooks از سوی هکرها هم می‌شود.




iCloud به کاربران امکان ذخیره اطلاعات مانند موزیک و برنامه‌های آی.او.اس را در سرورهای رایانه راه‌دور برای دانلود در دستگاه‌های متعدد می‌دهد مانند دستگاه‌های مبتنی بر سیستم‌عامل آی.او.اسی که iOS ۵ یا بالاتر، رایانه‌های شخصی که OS X ۱۰.۷.۲ Lion یا بالاتر یا ویندوز مایکروسافت (ویستا سرویس پک ۲ یا بالاتر) را اجرا می‌کنند




به منظور استفاده از Two-Step Verification ، باید از دستگاه قابل اطمینانی که قادر به ارسال پیامک باشد، ثبت نام کنید. وقتی Two-Step Verification فعال شد، اپل کد تائید چهار رقمی را به آن دستگاه ارسال می‌کند که شما برای ورود با پسورد خود به منظور دسترسی به آی‌کلود به آن نیاز خواهید داشت.




برای روشن کردن Two-Step Verification می‌توانید به My Apple ID مراجعه کنید و روی Manage your Apple ID کلیک کرده و Password and Security را انتخاب کنید، سپس رویGet Started در زیر Two-Step Verification کلیک کنید.




My Photo Stream را غیرفعال کنید




۳ ـ وقتی عکسی می‌گیرید یا در آیفون ذخیره می‌کنید، به طور خودکار این عکس‌ها با استفاده از ویژگی My Photo Stream در آی‌کلود آپلود می‌شود. این ویژگی تصاویر را در دسترس هرکسی که به اکانت آی‌کلود یا دستگاه‌های دارای آی‌کلود شما دسترسی داشته باشد، قرار می‌دهد. البته وقتی عکس‌ها به طور خودکار در آی‌کلود قرار بگیرد، قادر هستید هر زمان که بخواهید به آنها از هر دستگاهی دسترسی داشته باشید، منتها به دلیل این‌که ممکن است شامل اطلاعات محرمانه‌ای باشد، بهترین گزینه نیست.




به منظور حفظ ایمنی عکس‌ها در دستگاه خود و خارج از آی‌کلود می‌توانید My photo Stream را در هر دستگاهی که می‌خواهید خاموش کنید. برای این کار از منوی Settings به iCloud بروید و photos را انتخاب و My Photo Stream را خاموش کنید.




آدرس ایمیل‌تان را ذخیره کنید




۴ ـ وقتی می‌خواهید وارد ایمیل خود شوید یا پسوردتان را ریست کنید، آدرس ایمیل شما کلیدی برای حفظ ایمنی اکانت آی‌کلود شماست. به همین دلیل کاربران آی‌کلود باید همیشه به آدرس ایمیل پیوند خورده خود با آی‌کلود دسترسی داشته باشند. آنها باید آن اکانت را از نفوذ حملات سایبری حفظ کنند. اپل در این باره پیشنهاد می‌دهد اپل آی‌دی خود را همیشه در دسترس داشته باشید، برای مثال همیشه مطمئن باشید اپل آی‌دی خود را با ایمیلی که اکنون از آن استفاده می‌کنید، به‌روزرسانی کنید تا همیشه به هشدارها و ایمیل‌هایی که از طرف اپل فرستاده می‌شود، دسترسی داشته باشید. همچنین rescue email address را به اکانت اپل آی دی خود اضافه کنید. این آدرس کلیدی برای ریست پسورد، تغییر اطلاعات تماس یا حفظ اکانت شماست. در آخر اپل توصیه کرده است کاربران همیشه اطمینان داشته باشند بهترین راه‌حل‌ها را برای حفظ ایمنی اکانت خود علیه هکرها دنبال می‌کنند. مثلا ایمیل‌های ارسال شده از آدرس‌های ناشناخته را باز نکنند، روی لینک‌های مشکوک کلیک نکنند و از ارائه اطلاعات شخصی خود به وبسایت‌های ناشناس اجتناب ورزند.


آزاده ارشدی




منبع: news.discovery

[ad_2]

لینک منبع

بدون نیاز به رایانه چاپ‌کنید

[ad_1]

بدون نیاز به رایانه چاپ کنید

به طور معمول هنگامی که قصد دارید تصویر, فایل متنی یا یک صفحه از وب را که در تلفن همراهتان ذخیره شده است, چاپ کنید باید ابتدا رایانه خود را روشن کنید, تلفن همراه را به کمک کابل یو اس بی به آن متصل کنید و در نهایت با انتقال فایل های موردنظر به رایانه, عملیات چاپ را انجام دهید


به‌طور معمول هنگامی که قصد دارید تصویر، فایل متنی یا یک صفحه‌ از وب را که در تلفن‌همراهتان ذخیره شده است، چاپ کنید ‌باید ابتدا رایانه‌ خود را روشن کنید، تلفن‌همراه را به کمک کابل یو.اس.بی به آن متصل کنید و در نهایت با انتقال فایل‌های موردنظر به رایانه، عملیات چاپ را انجام دهید.




یکی از راه‌های ساده‌تر برای این کار کمک گرفتن از چاپگرهای مجهز به بلوتوث یا وایرلس است. در این حالت می‌توانید براحتی و بدون نیاز به رایانه، محتوای موردنظرتان را روی چاپگر ارسال و چاپ کنید.




از دیگر روش‌هایی که کاربران می‌توانند از آن استفاده کنند، بهره‌مندی از سرویس‌های آنلاینی همچون چاپ ابری گوگل (Google Cloud Print) است، اما در این حالت نیز نه تنها روشن بودن رایانه دارای اهمیت است، بلکه اتصال به اینترنت نیز یکی از ضروریات به‌شمار می‌رود.




به‌نظر شما چنانچه چاپگری از بلوتوث یا وایرلس پشتیبانی نکند یا نخواهید رایانه را به اینترنت وصل کنید یا حتی اصلا رایانه‌ای در اختیار نداشته باشید، می‌توانید از چاپگر برای چاپ محتوای موجود در تلفن‌همراه یا تبلت خود کمک بگیرید؟




اگر تلفن‌همراه یا تبلت شما به سیستم‌عامل اندروید مجهز باشد و از قابلیت OTG پشتیبانی کند، می‌توانید از یک راه‌حل خوب برای این کار کمک بگیرید.




اتصال بی‌واسطه




استفاده از کابل OTG و برقراری ارتباط مستقیم با چاپگر، ساده‌ترین روشی است که می‌توان برای چاپ محتوا از تلفن‌همراه و تبلت، آن را به کار برد. در این روش به رایانه نیازی نخواهید داشت و براحتی می‌توانید در کمتر از یک دقیقه عملیات چاپ را انجام دهید.




قدم اول: آماده‌سازی




برای اتصال مستقیم چاپگر و دستگاه اندرویدی، به موارد زیر نیاز دارید:




ـ چاپگر (فرقی نمی‌کند معمولی باشد یا از امکاناتی مانند وایرلس و بلوتوث برخوردار باشد)




ـ دستگاه مجهز به سیستم‌عامل اندروید با قابلیت پشتیبانی از فناوری OTG




ـ کابل رابط OTG




ـ کابل یو.‌اس.‌بی برای اتصال به چاپگر




قدم دوم: شناسایی در اندروید




با فرض این‌که قصد دارید دستگاه اندرویدی خود را به چاپگر وصل کنید و چاپگر نیز به‌طور معمول دارای کابل یو‌.اس‌.بی برای اتصال به رایانه است، تنها گزینه‌ای که ‌باید به فکر فراهم کردن آن باشید، کابل OTG است. در ادامه شما با دو حالت مواجه خواهید شد:




حالت اول: شناسایی خودکار




چنانچه مدل چاپگر مورد استفاده‌ شما جدید باشد، این احتمال وجود دارد که به محض اتصال کابل OTG به دستگاه اندرویدی و متصل کردن کابل اتصال چاپگر به درگاه یو‌.اس‌.بی این کابل، چاپگر به‌طور خودکار توسط سیستم‌عامل اندروید شناسایی شود. در این شرایط می‌توانید بدون طی مراحل بیشتر، براحتی به هریک از برنامه‌های موردنظرتان مراجعه کنید. روی گزینه‌ پرینت فشار دهید و پس از انتخاب چاپگر از فهرست چاپگرهای موجود، عملیات چاپ را به انجام برسانید.




حالت دوم: شناسایی نشدن چاپگر




در صورتی که چاپگر شما قدیمی باشد یا به دلایل دیگری سیستم‌عامل اندروید آن را شناسایی نکند، ‌باید ابتدا عملیات شناسایی چاپگر به سیستم‌عامل را به انجام برسانید.




در این مرحله بسیاری از کاربران تصور می‌کنند هیچ چاپگری فایل درایور سیستم‌عامل اندروید را در اختیار کاربران قرار نمی‌دهد و همین تصور موجب می‌شود اتصال چاپگر به دستگاه اندرویدی را فراموش کنند، اما برنامه‌ای که قصد داریم در کلیک به شما معرفی کنیم، این مشکل را حل می‌کند.




نرم‌افزار قدرتمند PrinterShare یکی از محبوب‌ترین برنامه‌ها برای چاپ محتوا از دستگاه‌های اندرویدی روی چاپگرهای معمولی است.




ـ به لینک زیر بروید و نرم‌افزار PrinterShare را دانلود و روی دستگاه اندرویدی خود نصب کنید:




Bazaar: http:‌/‌‌/‌goo.gl‌/‌۴۲ebsB




Google Play: http:‌/‌‌/‌goo.gl‌/‌hU۵۵AZ




توجه: به‌کارگیری این نرم‌افزار در سیستم‌های‌‌عامل‌ آی.او.اس، ویندوز و مک نیز امکان‌پذیر است و برای دانلود دیگر نسخه‌ها می‌توانید از سایت سازنده برنامه کمک بگیرید:




http:‌/‌‌/‌www.printershare.com




نرم‌افزار PrinterShare به‌عنوان یک چاپگر مجازی به سیستم‌عامل اندروید اضافه می‌شود و شما آن را در فهرست چاپگرهای سیستم‌عامل مشاهده خواهید کرد، اما هنوز قادر به چاپ نیستید، چرا که فعلا اتصال با هیچ چاپگری برقرار نشده است.




ـ در ادامه کابل OTG را به دستگاه اندرویدی متصل کرده، کابل یو‌.اس‌.بی اتصال چاپگر به رایانه را نیز جدا کرده و یک‌سر آن را به چاپگر و سر دیگر را به کابل OTG متصل کنید.




ـ نرم‌افزار PrinterShare را اجرا کرده و روی Select Printer فشار دهید.




ـ در این مرحله گزینه‌های مختلفی وجود دارد که هرکدام امکانات متعددی را برای اتصال به چاپگر در اختیار شما قرار می‌دهند. اتصال به چاپگرها به‌وسیله ارتباط بلوتوث، وایرلس، سرویس چاپ ابری گوگل و چاپ از راه دور برخی از این موارد هستند. گزینه‌ای که در این مرحله با آن سر و کار داریم Nearby – USB یا Direct USB است.




روی این گزینه فشار داده و منتظر بمانید چاپگر شما به وسیله نرم‌افزار شناسایی شود.




ـ پس از شناسایی چاپگر توسط برنامه، روی نام آن فشار دهید تا درایورهای موردنیاز به وسیله نرم‌افزار دانلود شده و چاپگر به دستگاه شما اضافه شود.




ـ از حالا به بعد چاپگر شما در سیستم‌عامل اندروید شناسایی شده و می‌توانید به چاپ محتوای موردنظر از دستگاه روی چاپگر بپردازید.




قدم سوم: چاپ محتوا




فرقی نمی‌کند در مرورگر وب باشید یا نرم‌افزار آفیس یا حتی برنامه مدیریت ایمیل‌ها. از هرجایی و هر برنامه‌ای می‌توانید با دسترسی به منو و انتخاب گزینه‌ چاپ، چاپگر PrinterShare را انتخاب کرده سپس با انتخاب هریک از چاپگرهای اضافه شده به این نرم‌افزار، عملیات چاپ را انجام دهید.




تعداد نسخه‌های چاپی، صفحات موردنظر برای چاپ، اندازه کاغذ، چاپ دو طرفه، افقی یا عمودی بودن صفحه و دیگر تنظیمات رایج پیش از عملیات چاپ نیز با نرم‌افزار بالا پشتیبانی می‌شوند و شما می‌توانید باتوجه به سلیقه‌ خود آنها را تغییر دهید.


مریم محمد‌بیکی فراهانی

[ad_2]

لینک منبع

همه چیز درباره نمایشگرهای انعطاف‌پذیر

[ad_1]

همه چیز درباره نمایشگرهای انعطاف پذیر

رشد تکنولوژی آنقدر سریع است که هر روز باید منتظر ورود گجت ها و محصولاتی جدید با قابلیت های متفاوت باشیم


رشد تکنولوژی آنقدر سریع است که هر روز باید منتظر ورود گجت‌ها و محصولاتی جدید با قابلیت‌های متفاوت باشیم. در عرصه نمایشگرها بعد از کیفیت که در سال‌های اخیر ارتقای قابل‌توجهی پیدا کرده، شیوه تعامل کاربران با آنها همیشه مورد توجه بوده است. درست به همین دلیل هم هست که صفحه نمایش‌های لمسی خیلی زود در بازار طرفداران زیادی پیدا کردند و همچنان هم پرطرفدارند.


حالا نوبت نمایشگرهای انعطاف‌پذیر و منعطف است که این بازار را در اختیار بگیرند. در واقع در اینجا منظور از نمایشگرهای انعطاف‌پذیر، صفحه‌ نمایش‌های خمیده یا دارای انحنا نیست که به سختی یک صفحه‌ نمایش عادی هستند، بلکه منظور صفحه ‌نمایش‌های دیجیتالی هستند که از نظر انعطاف‌‌پذیری بتوانند با کاغذ رقابت کنند. این صفحه‌ نمایش‌های تا شدنی در واقع بخشی از آینده خواهند بود.


درست است که صفحات هولوگرام تاثیرگذارتر و پیشرفته‌تر به نظر می‌رسند، اما این صفحات احتمالا به این زودی‌ها به سطح قابل قبولی نخواهند رسید. اگر واقع‌نگر باشیم، صفحه ‌نمایش‌های منعطف همان انقلاب بزرگ بعدی در صنعت و تکنولوژی خواهند بود.


از نظر تئوری در تکنولوژی اصلی صفحه ‌نمایش، تفاوت چندانی بین صفحات سخت و منعطف وجود ندارد. در نهایت مساله‌ اصلی این است که بتوان به‌وسیله این صفحات به تولید نور رنگی پرداخت. چالش اصلی اما در این میان، حفظ عملکرد صفحه‌ نمایش تحت فشار خم شدن است. بسیاری از تکنولوژی‌های موجود صفحات نمایش برای این نوع از کاربردها مناسب نیستند. برای نمونه، LCDها الزاما به یک صفحه ثابت تخت برای تولید نور زمینه نیاز داشته و LEDها هم برای تولید نور در حالت خم شدن، تا شدن یا لوله شدن بسیار بزرگ هستند.


در این میان اما، تکنولوژی OLED به‌عنوان استاندارد فعلی نمایشگرهای منعطف شناخته می‌شود.


تنها یک مولکول اکسیژن یا رطوبت می‌تواند صفحه‌ نمایش را به کلی از کار بیندازد، بنابراین نیاز به ایزوله‌سازی و محفوظ کردن نمایشگر که در تکنولوژی OLED شاهدش هستیم بسیار حائز اهمیت است. نقطه ضعف موجود در تکنولوژی OLED همین مساله است که این نمایشگرها در برخورد مستقیم با رطوبت یا اکسیژن به کلی از بین می‌روند. این مشکل البته می‌تواند به کمک یک پوشش عایق هوا حل شود که در نمایشگرهای تخت کار بسیار ساده‌ای است؛ اما زمانی که صحبت از قابلیت انعطاف به میان بیاید، بسیار دشوار و پیچیده خواهد شد.


همچنین این مساله با در نظر گرفتن هزینه‌ تولید و تلاش برای پایین نگاه داشتن آن برای ارائه‌ محصولی قابل فروش در بازارها با پیچیدگی‌های جدیدی مواجه می‌شود؛ البته بد نیست بدانید که شرکتی به نام Kateeva به توسعه یک شیوه عایق‌‌بندی جدید پرداخته است که می‌تواند هزینه تولید صفحات نمایش منعطف OLED را تا نصف قیمت فعلی کاهش دهد.


دوام بالاتر و سازگاری بیشتر


مزیت اساسی صفحه ‌نمایش‌های منعطف چیزی است که صفحات نمایش سنتی از عهده آن بر‌نمی‌آیند؛ یعنی خم شدن. همین حقیقت به‌تنهایی حکایت از تاثیر عظیم این صفحه‌ نمایش‌ها روی دستگاه‌های آینده دارد. اگر همه چیز طبق محاسبات پیش برود، دیگر هیچ‌ وقت لازم نیست نگران شکستن صفحه‌ نمایش دستگاه خودمان باشیم.


نتیجه‌گیری منطقی این است که صفحه ‌نمایش‌های منعطف راه را برای دستیابی به دستگاه‌های منعطف و تا شدنی هموار خواهند کرد. شما هم احتمالا از دست گوشی‌های سفت و سختی که به جیب فشار می‌آورند خسته شده‌اید. بنابراین احتمالا بارها به این فکر کرده‌اید که کاش این دستگاه‌ها به سادگی با حالت پاها و در جیب‌ منطبق می‌شدند. حتی شاید بتوان یک تلویزیون را در نظر گرفت که بتواند برای پر کردن گوشه اتاق اندکی پیچ بخورد و فضای کمتری اشغال کند. با در نظر گرفتن این موارد و صدها مورد استفاده دیگر، مسلما موافقید که صفحه‌ نمایش‌های منعطف می‌توانند آینده را از آن خود کنند.


تبلت‌های قابل حمل یا طومارهای دیجیتال


تبلت‌ها و لپ‌‌تاپ‌ها همیشه فضای معینی را اشغال می‌کنند. این روزها نمونه‌های نازک‌تر و کوچک‌تر کاملا در بازار مورد توجه بوده و نظر اغلب کاربران را به خود جلب کرده‌اند؛ اما تا حالا کسی این موضوع را با چالش مواجه نکرده که ما همچنان دستگاه‌هایی را قابل حمل می‌نامیم که بسیار بزرگ و جاگیر هستند.


اگرچه این دستگاه‌ها برای زمانی که نیاز به تغییر مکان برای ادامه کار داشته باشید کاملا مناسب هستند، اما این دستگاه‌ها در فضای محدود و همچنین موقع حرکت چندان جمع و جور و مناسب به نظر نخواهند رسید.


با ورود صفحه ‌نمایش‌های منعطف و قابل تا شدن و لوله شدن، دستگاه‌های دیجیتال می‌توانند تداعی‌کننده نامه‌ها و طومارهای دوران باستان باشند و نیاز به فضای ثابت و زیاد را به مساله‌ای تاریخی تبدیل کنند. اگر پیش آمده باشد که برای یک بار از یک لپ ‌تاپ در محیطی شلوغ مانند اتوبوس یا هواپیما استفاده کرده باشید، حتما از سطح آزار دهنده بودن این موضوع آگاهی دارید. حالا تصور کنید که بتوانیم سایز صفحه‌ نمایش را بر اساس نیاز خود با تا کردن و کشیدن تنظیم کنیم.


ایجاد انعطاف برای ابزارهای پوشیدنی


یکی دیگر از تکنولوژی‌هایی که امروزه بازار داغی دارد، ابزارهای پوشیدنی است؛ دستگاه‌هایی که شخص آنها را پوشیده و بسته به نوع آن به برطرف کردن مجموعه‌ای از نیازهای دیجیتال می‌پردازد. درست مانند سایر تکنولوژی‌ها، ابزارهای پوشیدنی با محدودیت بزرگی به دلیل ساختار غیرقابل انعطاف صفحه ‌نمایش‌ها روبه‌رو‌ بوده‌اند که گاهی موجب کاهش سطح توانایی‌ها و کاربردهای این دستگاه‌ها هم شده است.


بحث مهم دیگری که این روزها و طی سال گذشته تا حالا در دنیای موبایل با توجه بسیاری مواجه است، مربوط به دستگاه‌های پوشیدنی مانند ساعت‌ها و عینک‌ها می‌شوند که با موبایل هوشمند کاربر ارتباط برقرار می‌کند. اگر شرکت‌های بزرگی مانند ال‌جی و سامسونگ موفق شوند تکنولوژی صفحه ‌نمایش‌های منعطف را به گونه‌ای صحیح پیاده‌‌سازی کنند، کمک بزرگی به این حوزه از دستگاه‌ها خواهد شد. تقریبا همه معتقدند که همه ما در چند سال آینده از این صفحه ‌نمایش‌های کوچک روی بدن خود بهره خواهیم برد و چه بهتر که این صفحه‌ نمایش‌ها از قالب محدود خود خارج شوند.


عده‌ای معتقدند که تکنولوژی ابزارهای پوشیدنی چیزی جز یک تب و تاب زودگذر نیست؛ اما در این میان تعدادی نمونه‌ کاملا کاربردی هم وجود دارد که پا را از این فرض و احتمالات فراتر گذاشته‌اند.


برای نمونه تنها این مورد را در نظر بگیرید که دستگاهی با صفحه ‌نمایش منعطف برای نمایش وضعیت‌های حیاتی یک بیمار روی مچ دست او بسته شود.


حتی نمونه‌های عمومی‌تر مانند ساعت‌های هوشمند که تمامی تولیدکنندگان بزرگ وارد روند تولید و عرضه آنها شده‌اند، مسلما بسیار جدی‌تر و کاربردی‌تر خواهند بود، اگر از قالب محدود خود خارج شده و با روند توسعه‌ ساده‌تری مواجه باشند.


امکان ادغام با سطوح غیرمتعارف


بزرگ‌ترین تغییر به خصوص از نظر ظاهری مسلما توان ادغام صفحه ‌نمایش‌های منعطف با ساختارها و سطوحی خواهد بود که تا‌کنون به خاطر غیرقابل انعطاف بودن صفحه ‌نمایش‌ها غیرمتعارف و عجیب به نظر می‌رسیدند، البته این مورد در صورتی که شاهد زیاده‌‌روی شرکت‌ها در ایجاد شکل و ساختارهای عجیب و غریب بسیاری باشیم می‌تواند کاملا آزار‌دهنده شود. حتی تصور استفاده از این صفحه ‌نمایش‌ها به منظور گسترش حوزه‌های تبلیغاتی و بازاریابی خود کاملا باعث تردید است.


با این وجود همچنان بسیاری ازکاربردهای احتمالی چنین صفحاتی جذاب و جالب توجه هستند.


به هر محصول یا دستگاه غیر مسطح فکر کنید و تصور کنید که چگونه خواهد شد اگر ناگهان شاهد استفاده از یک صفحه ‌نمایش روی آن باشیم. ماوس کامپیوتر، لامپ‌ها، کفش‌ها، ابزارهای موسیقی، فرمان خودرو، دستگیره در، یا حتی قوطی کنسروها همگی این موارد با تصور یک صفحه‌ نمایش روی آنها می‌توانند محصولاتی احتمالی برای دنیای آینده باشند. نیازی نیست ذهن خود را در مرحله اول درگیر تحلیل کاربردی یا بی‌‌معنا بودن این ایده‌ها کنید؛ چنین اقدامی در همان مرحله اول باعث کشته شدن و از بین رفتن خلاقیت در ذهن شما خواهد شد.صرف‌نظر از این حقیقت که بسیاری از این ایده‌ها در حال حاضر عجیب به نظر می‌رسند، تنها نیاز به یک نوآوری خلاقانه خواهد بود تا متوجه شویم تا چه حد صفحه ‌نمایش‌های منعطف می‌توانند کاربردی و با ارزش باشند.


با این اوصاف بهتر است منتظر باز شدن درها به دنیایی جدید سرشار از ایده‌های جدید و خاص باشیم که تا حالا قابلیت عملیاتی نداشته و سرانجام با ورود صفحه ‌نمایش‌های منعطف ناگهان ممکن شده‌اند.

[ad_2]

لینک منبع

باید از قاره ششم بیشتر بهره​مند شویم

[ad_1]

باید از قاره ششم بیشتر بهره​مند شویم

بدون تردید هوشمندی به عنوان فناوری جدیدی که در دنیای امروز به زندگی بشر قدم گذاشته, آینده متفاوتی برای ساکنان زمین به تصویر خواهد کشید


بدون تردید هوشمندی به عنوان فناوری جدیدی که در دنیای امروز به زندگی بشر قدم گذاشته، آینده متفاوتی برای ساکنان زمین به تصویر خواهد کشید؛ از طراحی و تولید پارچه‌ها و لباس‌های هوشمند، عینک‌ها و ساعت‌های هوشمند یا طراحی برچسب‌های هوشمندی که با هدف جلوگیری از گم شدن چمدان مسافران در فرودگاه‌های بزرگ و پررفت و آمد طراحی شده تا ربات‌های هوشمندی که حتی می‌توانند انجام اعمال جراحی از راه دور را عهده‌دار شوند، همه و همه نمونه‌های بارزی از پیامدهای توسعه فناوری‌های ارتباطی هوشمند و فراگیر شدن آنها در زندگی امروز است که به نظر می‌رسد هیچ راهی برای گریز از آنها وجود ندارد.




فناوری هایی که عنوان هوشمندی را با خود به یدک می کشد براساس گسترش فناوری های نوین و افزایش نیازمندی های بشر امروز به امکانات جدید، طراحی و ساخته شده اند. رونمایی از هر فناوری هوشمند جدید به منزله گشوده شدن پنجره ای به سوی یک دنیای جدید است که شرایط زندگی آسان تر را برای ما به ارمغان می آورد. به این ترتیب می توان به این نتیجه رسید که در آینده ای نه چندان دور فناوری های هوشمند نقش بسیار مهمی در بهبود شرایط زندگی ما خواهند داشت. البته باید توجه داشت استقبال از فناوری های هوشمند در زندگی و به تبع آن ورود به خانه ها، جوامع و شهرهای هوشمند به آمادگی نیاز دارد و بدون وجود زیرساخت های لازم برای گسترش کاربرد هوشمندی نمی توان به استقبال آن رفت. در حقیقت استفاده از خدمات، امکانات و فناوری های هوشمند مستلزم وجود بستری است که شبکه های اطلاعاتی و ارتباطی، تامین کنندگان اصلی این بستر هستند. دستیابی به این بستر نیز بدون افزایش سرعت و پهنای باند ارتباطی و همچنین گسترش شبکه های ارتباطی بی سیم ـ که از زیرساخت های اصلی توسعه فناوری های هوشمند است ـ امکان پذیر نخواهد بود.




آینده به سوی هوشمندسازی پیش می رود




گفته می شود افرادی که از سال ۱۳۵۹ به بعد متولد شده اند، نسل دیجیتال را تشکیل می دهند یعنی افرادی که اکنون کمتر از ۳۴ سال دارند در این نسل قرار می گیرند. نسل دیجیتال با رشد فناوری های جدید بخصوص فناوری اطلاعات و ارتباطات و کاربردهای آن به طور خودکار و طبیعی وارد زندگی جدیدی می شود که بخشی از امور آن به شیوه ای هوشمندانه انجام می شود. به همین دلیل جامعه جهانی هر روز بیشتر و بیشتر به سمت هوشمند شدن سوق پیدا می کند و متعاقب این تغییرات، فرهنگ و آداب بشر که طی سالیان سال شکل گرفته بوده دچار تحول جدید می شود.




دکتر علی اکبر جلالی، عضو هیات علمی دانشگاه علم و صنعت و از صاحب نظران حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات، با تاکید بر اهمیت هوشمندسازی در زندگی بشر امروز در گفت و گو با جام جم می گوید: امروزه اگر به اطراف خود دقیق تر نگاه کنیم با واژه هایی مانند فروشگاه های الکترونیک، دولت الکترونیک، شهروند الکترونیک، مدارس هوشمند و دانشگاه های مجازی روبه رو می شویم و این یعنی بسیاری از امور زندگی بشر در مسیر خودکارسازی و هوشمندسازی پیش می رود. به همین دلیل می بینیم در جامعه جهانی و حتی در کشور خودمان بتدریج مردم به دو گروه تقسیم شده اند؛ گروهی که سنشان بیش از ۳۴ سال است هنوز اعتقادی به این تحول ندارند و از اجرای خدمات الکترونیک و کاربردهای فناوری هوشمند در امور روزمره زندگی گریزان هستند و در مقابل این تحول ناخواسته قرار دارند. این گروه تصمیم سازان امروز کشور ما را تشکیل می دهند و می بینیم اغلب برنامه مشخصی برای استفاده از فناوری های روز در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات ندارند و تقابل آنها با افزایش پهنای باند را می توان از نمونه های مشخص این تعامل دانست.




از سوی دیگر با گروه دیگری مواجه هستیم که نسل دیجیتال یا افرادی هستند که کمتر از ۳۴ سال دارند. این گروه از هر مسیری که شده به اهداف خود در فضای مجازی دست پیدا می کنند و با اقدامات مختلف خود را به داده های مورد نظرشان در فضای مجازی می رسانند، به همین دلیل می بینیم​ بیشتر کاربران اینترنت و فناوری اطلاعات و ارتباطات در کشور در این رده سنی قرار دارند. راهکار برون رفت از این تقابل دو نسل آگاهی، فرهنگسازی و آموزش است که متاسفانه در کشور ما در زمینه آموزش شهروندی در سطح افرادی که بیش از ۳۴ سال دارند اقدام مناسبی انجام نشده است. اگر نتوانیم از نسل دیجیتال درک متقابلی داشته باشیم به این معنی است که با توسعه بیکاری و معضلات وابسته به آن مانند افسردگی و ده ها مشکل دیگر مواجه خواهیم شد، بنابراین نمی توانیم در حوزه توسعه اقتصادی در رقابت های جهانی مشارکت فعال و موثر داشته باشیم. در دنیای امروز چگونه می توان بدون تجارت الکترونیک اقتصاد را توسعه داد؟ چگونه می توان بدون داشتن اطلاعات دقیق از میزان تولید و نیازهای یک جامعه برنامه ریزی صحیحی برای توسعه کشور رقم زد؟ چگونه می توان بدون افزایش پهنای باند درآمد ناخالص داخلی را افزایش داد تا از این طریق مشاغل، تولید و اقتصاد توسعه یابد؟ در چنین شرایطی الزاما باید به دنبال جامعه مجازی از نوع سالم آن باشیم که ضمن حفظ ارزش ها و دستاوردهای ملی کشور بتوان از پتانسیل بالقوه آن استفاده کرد.




استقبال از زندگی هوشمند به آمادگی نیاز دارد




بدون تردید زندگی هوشمند یا به عبارت دیگر زندگی در جامعه یا شهر های هوشمند به منزله تجربه شکل جدیدی از زندگی است که خدمات و امکانات و حتی مفاهیم آن براساس ارتباطی از نوع هوشمندانه تعریف شده است. دکتر جلالی در پاسخ به اهمیت داشتن آمادگی برای استقبال از زندگی هوشمند این طور توضیح می دهد: برای ورود به زندگی مجازی و استفاده از خدمات الکترونیک، آموزش شهروندی باید به عنوان یک اولویت ملی مطرح باشد و در کنار آن با توسعه شهرهای الکترونیک فرصتی ایجاد شود که همه شهروندان در سطوح مختلف بتوانند در این شهرها تاثیرگذار و تاثیرپذیر بوده، محتوای فضای مجازی را با داده های ایرانی و ارزشی کامل کنند. امروزه اینترنت یک سرمایه جهانی است که به همه مردم دنیا تعلق دارد. هر فرد، گروه یا کشوری که بتواند بیشتر از آن استفاده کند و در آن تاثیرگذار باشد از منافع بیشتری بهره مند می شود. همان طور که ۷۵ درصد اقیانوس های کشور امروزه در دنیا ملک مشاع است که به همه کشورهای دنیا تعلق دارد و هر کس توان بیشتری داشته باشد از این اقیانوس ها و منافع آن بیشتر بهره مند می شود، اینترنت نیز حکم اقیانوس را دارد و به همین دلیل به اینترنت قاره ششم گفته می شود. باید با ادبیات این قاره و سواد لازم برای استفاده از منافع این قاره بیشتر آشنا شد تا بتوان از مزایای آن بهره مند شد. بنابراین شهروند امروز جامعه مجازی می تواند در صورت داشتن اطلاعات لازم زندگی مجازی متناسب با زمان را تجربه کند.




هوشمندی در حال گسترش است




این روزها بیش از گذشته از هوشمندی به عنوان یک ویژگی جدید نام برده می شود. به نظر می رسد این ویژگی قصد دارد بیش از پیش زندگی بشر را به تسخیر خود درآورد. به گفته این متخصص فناوری اطلاعات و ارتباطات، اگر امروز به اطرافمان نگاهی بیندازیم می بینیم اتومبیل های بدون راننده، خانه های هوشمند، عینک گوگل و ده ها پدیده دیگر بخشی از زندگی هوشمند فردا را به ما نشان می دهد. امکاناتی مانند دستگاه GPS یا سیستم موقعیت یاب جغرافیایی می تواند یک راهنمای هوشمند برای هر فردی باشد که بدون پرسش از هیچ کس بتواند به هر نقطه ای از دنیا سفر کند یا به مقصد مورد نظرش برسد. حتی امروزه یخچال هایی در بازار وجود دارد که برای مثال به محض به پایان رسیدن موجودی یکی از مواد غذایی به فروشگاهی که کاربر با آن قرارداد دارد تماس می گیرد و مواد غذایی مورد نیاز را تقاضا می کند.


تقریبا امروزه همه اشیا در حال متصل شدن به همدیگر هستند یعنی در یک آشپزخانه به یخچال می آموزید چگونه زمانی که منزل نیستید اجاق گاز را سر ساعت مشخصی خاموش یا روشن کند یا کرکره ها را برای ساعت مشخصی بالا و پایین کند تا گیاهان درون آشپزخانه از آفتاب بهره مند شوند یا زمانی که در حال بازگشت از سفر هستید می توانید به خانه هوشمندی که در آن ساکن هستید اعلام کنید تا همه چیز قبل از ورود شما مهیا شود. به این ترتیب ساعاتی قبل از رسیدن شما به منزل، کولر یا سیستم حرارتی آماده و روشن می شود. اینها فقط بخشی از زندگی هوشمند است که هر روز بیشتر توسعه می یابد. فرار از این واقعیت یعنی روند رو به رشد زندگی هوشمند، یعنی بیکاری جوانان تحصیلکرده و عقب ماندگی که اگر با سرعت روشی برای حل آن پیدا نشود به یک معضل بزرگ تبدیل خواهد شد.


فرانک فراهانی جم

[ad_2]

لینک منبع

مناسب‌ترین‌ رایانه دانشجویی

[ad_1]

مناسب ترین رایانه دانشجویی

راهنمای خرید رایانه های دسکتاپ و لپ تاپ دانشجویی


تصمیم گرفته‌اید با توجه به نیازهایتان، از بین رایانه‌های دسکتاپ و لپ‌تاپ با سیستم‌عامل ویندوز و مک (Mac) یا کروم‌بوک‌های خوش قیمت موجود در بازار یکی را انتخاب و خریداری کنید. بهتر است به‌هیچ‌وجه اجازه ندهید تنوع زیاد انواع و قیمت رایانه‌ها در بازار موجب سردرگمی و شتابزدگی در انتخاب شما شود.




تبلت، رایانه یا لپ‌تاپ؟




تا چند سال پیش این سوال کمی ساده‌لوحانه به نظر می‌آمد، اما امروزه همه تبلت‌ها قادرند از عهده همه کارهای اساسی که رایانه‌های دسکتاپ انجام می‌دهند، بخوبی برآیند. شما می‌توانید براحتی در وب جستجو کنید، ایمیل‌هایتان را مدیریت کنید، فیلم تماشا کنید، موزیک گوش کنید یا به بازی و مطالعه کتاب‌ بپردازید. حتی اگر بتوانید با صفحه کلید مجازی روی صفحه‌نمایش لمسی کنار بیایید، می‌توانید با آنها تایپ کنید. البته تبلت‌ها برای انجام کارهای خلاق با پردازش بالا، تحقیقات، ساعت‌های طولانی تایپ‌کردن و ویرایش فیلم‌ها مناسب نیست و شما راهی ندارید مگر این‌که رایانه‌های دسکتاپ و لپ‌تاپ ویندوزی یا مک (مکینتاش) را به‌کار ببرید. در چنین مواقعی ممکن است نیاز داشته باشید رایانه‌های دسکتاپ را با آن صفحه‌نمایش‌های بزرگ به‌کار ببرید.




رایانه ویندوزی، مک یا کروم بوک؟




این‌طور به نظر می‌رسد که نبرد بی‌امان رایانه‌های ویندوزی و مک هیچ پایانی ندارد. در طول تاریخ رایانه‌ها، همیشه رایانه ویندوزی ارزان‌تر از رایانه‌های مک بوده‌اند. دسکتاپ‌ها و لپ‌تاپ‌های مک بیشتر از سوی کاربران حرفه‌ای برای انجام کارهای توام با خلاقیت هنرمندانه و سطح بالا مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما این روزها رایانه‌های PC ویندوزی و مک‌ تقریبا به یک اندازه در کارهای خلاق استفاده می‌‌شوند و تعداد نرم‌افزارهای کاربردی حرفه‌ای که در آنها نصب و اجرا می‌شود نیز به اندازه هم است.




البته رایانه‌های مک هنوز هم رایانه‌هایی ممتاز به حساب می‌آیند که به دلیل ثبات کار با آنها، ساخت و ظاهر خوبشان، هر روز کاربران به استفاده از آنها بیشتر متمایل می‌شوند، تا جایی که حتی ویندوز ۸ مایکروسافت هم تا به امروز نتوانسته است، محبوبیت رایانه‌های ویندوزی را به پایه مک‌ها برساند. با این حال رایانه‌های مک هنوز گران بوده و هر کسی بودجه خرید آنها را ندارد. این روزها بر خلاف گفته‌های قبلی معلوم شده است که سیستم‌های مک نیز آنچنان در برابر تهدیدات امنیتی و ویروس‌های رایانه‌ای ایمن نیستند و شما به نصب نرم‌افزارهای ضدویروس مناسب روی آنها نیاز دارید. از طرف دیگر چند سالی است شرکت گوگل پا به میدان رقابت رایانه‌ها گذاشته و با ارائه کروم بوک‌ها خود را در بازار رایانه‌ها مطرح کرده است. این سیستم بر اساس نگارش ارتقا یافته‌ای از مرورگر اینترنتی کروم کار می‌کند و به جای برنامه‌های کاربردی نصب شده، برنامه‌هایی بر اساس سرویس ابری و خدمات وب را ارائه می‌کند. مزیت این رایانه‌های جدید این است که سریع، ارزان و به آسانی قابل جایگزینی هستند. عیب این رایانه‌ها این است که بر پایه برنامه‌های رایانه‌ای عادی کار نکرده و بدون اتصال اینترنت پر سرعت نمی‌توانند درست کار کنند.




دسکتاپ یا لپ‌تاپ؟




این روزها مردم بیشتر لپ تاپ‌ها را به‌عنوان رایانه‌های اصلی برای انجام کارهای روزمره به‌کار می‌برند. این در حالی است که بعضی از آنها حتی برای یک بار هم این دستگاه‌های قابل حمل را از منزل بیرون نمی‌برند. دلیل این محبوبیت این است که لپ‌تاپ‌ها فضای کمتری از میز کار را اشغال می‌کنند، همچنین کم‌مصرف و قابل حمل هستند.




هنوز هم رایانه‌های دسکتاپ، مزیت‌های خاص خود را دارند. آنها قوی‌تر هستند، در کارهایی مثل اجرای بازی‌های سطح بالا و ویرایش محتوای رسانه‌ای عملکرد بهتری را ارائه می‌کنند و شما به آسانی می‌توانید دست به ارتقا و تعمیر آنها بزنید. البته مزیت‌هایی در انجام کارهای خلاق، صفحه‌کلید‌های اندازه کامل و ماوس همراه پشتیبانی بهتر از صفحه‌نمایش‌های متعدد بزرگ در مقابل صفحه‌کلید و صفحه‌نمایش کوچک‌تر لپ‌تاپ‌ها دارند. البته شما می‌توانید صفحه‌کلید، ماوس و صفحه‌نمایش‌های بزرگ را برای داشتن تجربه‌ای مشابه دسکتاپ‌ها به صورت جداگانه به لپ‌تاپ‌ها نیز اضافه کنید.




کجا و چرا از آنها می‌خواهید استفاده کنید؟




این موضوع برای همه روشن است که هر رایانه‌ای را نمی‌توان برای انجام هر کاری به‌کار برد. برای گشت و گذار در وب، تماشای ویدئو‌های آنلاین، ایجاد متون و اسناد و مدیریت عکس‌هایتان هر رایانه‌ای قادر است عملکردی خوب ارائه دهد و از عهده اینگونه کارها برآید، اما زمانی که نوبت به ویرایش عکس‌ها و ویدئو‌ها و اجرای بازی‌های رایانه‌ای سطح بالا یا انجام کارهای طراحی مهندسی و کار با نرم‌افزارهای سه‌بعدی می‌رسد، دیگر رایانه‌های ارزان‌‌قیمت نمی‌توانند بدرستی از عهده این کارها برآیند و در نتیجه شما مجبورید بسته به سنگینی کار و میزان پردازش مورد نیاز خود مبلغ بیشتری برای تهیه یک رایانه متوسط یا فوق پیشرفته بپردازید. اگر شما گاهی سفر می‌کنید، لپ‌تا‌پ‌های سنگین ارزان‌قیمت را می‌توانید تحمل کرده و برای انجام کارها همراه خود ببرید؛ اما اگر شرایط کار و تحصیل شما طوری است که دائم مسافرت می‌کنید، مجبورید بودجه بیشتری را برای خرید یک اولترابوک یا تبلت صفحه بزرگ حرفه‌ای قلم‌دار گرانقیمت صرف کنید.




چگونه با مساله بودجه کنار بیاییم؟




برای بسیاری از کاربران قیمت، موضوعی تعیین‌کننده در انتخاب رایانه‌ای است که قصد خرید آن را دارند. البته هیچ‌کس نیست که یک اولترابوک پیشرفته یا یک مک‌بوک پرو با صفحه‌نمایش رتینا را دوست نداشته باشد. البته بودجه و قیمت بالای آنهاست که نمی‌گذارد همه کاربران چنین رایانه‌های سطح بالایی بخرند. اگر شما به دنبال یک سیستم ارزان هستید، هیچ رایانه‌ای ارزان‌تر از دسکتاپ‌های تین کلاینت و سیستم‌های مینی نیمه آماده (بیربون) را که بین ۳۶۰ تا ۴۵۰ هزار تومان قیمت دارند، نمی‌توانید بیابید. پردازنده بیربون‌ها بیشتر از نوع سلرون یا اتم اینتل یا تراشه‌های ای.ام.دی موجود است. البته سیستم‌های مینی نیمه آماده، حافظه رم و دیسک سخت ندارند و شما مجبورید مبلغی اضافه نیز برای خرید این قطعات بپردازید.




این روزها رایانه‌های مینی نیمه‌ آماده بسیار شیک و ظریفی از تولیدات شرکت اینتل به نام ان.یو.سی که مجهز به پردازنده‌های قدرتمند Core i۳ و Core i۵ اینتل هستند، وارد بازار مصرف شده‌اند که قیمت آنها باتوجه به نوع پردازنده‌شان بین یک میلیون و ۳۰۰ تا یک میلیون و ۷۰۰هزار تومان است.




پس از آنها کروم‌بوک‌ها و یکسری لپ‌تاپ‌های ارزان مجهز به پردازنده‌های سلرون و واحد‌های شتاب‌یافته گرافیکی است که بین ۹۰۰ هزار تا یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان قیمت دارند. در رده بالاتر رایانه‌های یکپارچه (All-in-one) نسبتا ارزان قرار دارند که پردازنده آنها مثل لپ‌تاپ‌های ذکر شده است و صفحه‌نمایش‌های ۵‌/‌۱۸ تا ۲۰ اینچ خوبی دارند. این محصولات با در نظر گرفتن نوع سخت‌افزار و برند کارخانه سازنده‌شان قیمتی از یک میلیون و ۶۰۰ تا دو میلیون و ۲۰۰هزار تومان دارند. به یاد داشته باشید صرفه‌جویی زیاد در مورد خرید رایانه‌ها ممکن است باعث شود فقط مدت کوتاهی بتوانید از آنها استفاده کنید و خیلی زود خراب شده یا این‌که به انجام کارهای سنگین‌تری که در آینده لازم باشد با آنها انجام دهید، قادر نباشند و خیلی زود مجبور شوید مجدد رایانه بهتر و قدرتمند‌تری تهیه کنید. عاقلانه این است که اگر می‌توانید مبلغ بیشتری را برای قطعات و سخت‌افزارهای مرغوب‌تر و بهتر بپردازید تا مدتی طولانی و با راحتی و کارایی بیشتر به شما خدمت کنند.


جواد ودودزاده

[ad_2]

لینک منبع

بهبـود ســرعت رایانــه‌های قدیمـی

[ad_1]

بهبـود ســرعت رایانــه های قدیمـی

رایانه های قدیمی را با کمترین هزینه, سریع و قدرتمند کنید


از روزی که رایانه خود را خریده‌اید، چند سال می‌گذرد؟ کم‌کم دارید نشانه‌هایی را از کاهش سرعت این سیستم در مواقعی که فشار کار بر آن زیاد است مشاهده می‌کنید. چاره کار چیست؟




باید دست به ارتقای این سیستم بزنید یا به فکر خرید رایانه جدیدی باشید. معلوم است با بودجه‌های محدود دانشجویی، حتما شما ارزان‌ترین گزینه را انتخاب می‌کنید. البته هر کسی ترجیح می‌دهد تا جایی که ممکن است، راه چاره‌ای برای استفاده از رایانه قدیمی‌اش پیدا کند تا برنامه‌ها و داده‌های خود را روی آن حفظ کرده و مجبور به پشتیبان‌گیری با بک‌آپ گرفتن از دیسک سخت رایانه قبلی و انتقال داده و نصب مجدد برنامه‌های نرم‌افزاری مورد نیاز خود روی یک رایانه جدید نشود. یک رایانه معمولی حدود چهار سال عمر مفید دارد. با وجود این، اگر در این مدت آن را در شرایط مناسبی نگهداری کنید، ممکن است بیشتر از اینها نیز عمر کند. البته این موضوع قطعی نیست و به خیلی از عوامل بستگی دارد.




گاهی ارتقای قطعات سخت‌افزاری سیستم می‌تواند کارساز باشد و وضع را بهبود بخشد، اما انجام این کار به صرف وقت و هزینه نیاز دارد. با وجود پیشرفت سریع سخت‌افزارها و افت قیمت سریع قطعات، گاهی خرید یک رایانه جدید مقرون به صرفه‌تر است.




پیش از این که به فکر خرید رایانه جدید بیفتید، هنوز کارهایی هست که شاید با انجام آنها بتوانید روح تازه‌ای به کالبد سیستم قدیمی خود بدمید و سرعت آن را به حالت اولیه‌اش برگردانید. برای این کار در نظر داشتن چند نکته ضروری است. یکی از مهم‌ترین نکات این است که شما چقدر باید هزینه کنید که رایانه‌تان به حالت اولیه‌اش برگردد. اگر سیستم شما یکی از آن سیستم‌های ارزان‌قیمت برای انجام کارهای ساده باشد، مطمئن باشید ارزش ارتقا و صرف هزینه را ندارد، زیرا شما با فناوری قدیمی سطح پایین سر و کار داشته و مجبورید برای بازگرداندن سرعت اولیه سیستم، تعداد زیادی از قطعات را عوض کنید. به همین دلیل ممکن است ارتقای این سیستم قدیمی، به اندازه یک رایانه نو، هزینه روی دستتان بگذارد. البته راه‌های نرم‌افزاری نیز برای این کار هست، اما آن راه‌ها بیشتر برای رایانه‌های خیلی قدیمی کاربرد دارد. اگر رایانه شما زمان خرید جزو سیستم‌های سطح بالا باشد که فکر کنید ارزش ارتقا دادن را دارد، می‌توانید آن را با اضافه کردن مقداری حافظه رم ارتقا دهید.




ارتقای حافظه




افزایش مقدار رم که یکی از ساده ترین راه‌های ارتقای سیستم‌های قدیمی است، می‌تواند در بهبود سرعت آن مؤثر باشد. پیش از شروع به کار باید توجه داشته باشید همه رم‌ها یکسان نیستند. رم مورد استفاده در دسکتاپ با رم لپ‌تاپ‌ها فرق دارد. ابتدا باید تعیین کنید حافظه دستگاه شما از چه نوع و دارای چه سرعتی است. در حال حاضر حافظه رایانه‌ها شامل انواع DDR۱، DDR۲ و DDR۳ است که بیشتر مادربوردها فقط یک نوع از آنها را پشتیبانی می‌کند. در مرحله بعد باید مقدار باس و سرعت آنها را تعیین کنید. پس از فهمیدن پارامترهای مورد نیاز حافظه سیستم خود، باید به این موضوع پی ببرید که مادربورد سیستم شما تا چه مقدار حافظه را مورد پشتیبانی قرار می‌دهد. بعد از انجام این کارها می‌توانید با توجه به نیاز سیستم و بودجه خود به خرید مقدار حافظه‌ای که لازم دارید، از بین ماژول‌های رم موجود در بازار، یکی را انتخاب کنید.




نصب رم




برای نصب رم روی مادربورد دسکتاپ، ابتدا رایانه را خاموش کرده و از برق بکشید. سپس تمام کابل‌ها و لوازم جانبی متصل به آن را قطع کنید. بعد از آن در کناری کیس رایانه را باز کرده و یکی از قسمت‌های فلزی داخل کیس را لمس کنید تا الکتریسیته ساکن بدن شما تخلیه شود. الکتریسیته ساکن می‌تواند قطعات داخلی رایانه شما را معیوب سازد. مادربورد سیستم را که برد الکترونیکی بزرگی است و همه قطعات رایانه به آن متصل می‌شود، پیدا کنید و محل شکاف‌های اتصال یا اسلات ماژول‌های رم را بیابید.




همه مادربوردها دست‌کم تعداد دو یا چهار عدد از این شکاف‌های اتصال حافظه که حدود ده سانتی‌متر طول داشته و ممکن است در رنگ‌های مختلف باشد، روی خود دارند. برای متصل کردن ماژول رم جدید، ضامن‌های کوچک پلاستیکی دو طرف این پایه‌های اتصال حافظه را به پایین بکشید. لبه قسمت فلزی طلایی رنگ ماژول حافظه را که از آنجا رم به شکاف مادربورد متصل می‌شود، با پایه اتصال مماس کنید و روی شکاف پایه قرار داده، نوک انگشتان اشاره و شست دست خود را روی دو طرف ماژول حافظه بگذارید و به پایین فشار دهید. رم با صدای کلیک مانندی جا می‌افتد.




حالا برای اطمینان از جا افتادن ماژول رم در شکاف اتصال، ضامن‌های پلاستیکی دو طرف پایه شکاف رم را بالا بکشید تا در فرو رفتگی نیم دایره دو طرف برد رم جا بیفتد. هنگام ارتقای سیستم، ممکن است چند ماژول رم با مشخصات مشابه اما با ظرفیت‌های متفاوت داشته باشید. برای مثال ممکن است یک ماژول رم ۵۱۲ مگابایتی در یکی از شکاف‌های حافظه از پیش متصل داشته باشید و بخواهید دو عدد ماژول رم دیگر یک گیگابایتی را در دو شکاف اتصال حافظه دیگر نصب کنید. برای این کار باید از نظر انتخاب شکاف‌های اتصال، ترتیبی را رعایت کنید که ما در اینجا راه آن را برای شما توضیح می‌دهیم.




اگر رایانه شما قدیمی و با حافظه‌های DDR است، شما باید ماژول‌های رم را به ترتیب بزرگی اندازه حافظه نصب کنید. در این نوع رایانه‌ها ماژول رم با بیشترین ظرفیت را در شکاف اتصال شماره ۰ (در رایانه پایه‌های شکاف اتصال رم از شماره ۰ شروع می‌شوند)، در مرحله بعد دومین ماژول رم از نظر ظرفیت در شکاف شماره ۱ و ماژول ۵۱۲ مگابایتی را در شکاف شماره ۲ نصب کنید. برای انواع رم جدیدتر DDR، DDR۲ و DDR۳ ترتیب تقدم شکاف‌های اتصال حافظه با روش کدگذاری رنگ‌هایشان شناخته می‌شود. در مثال بالا دو ماژول یک گیگابایتی در شکاف‌هایی با رنگ مشابه نصب می‌شوند (برای مثال A۱ و B۱) و ماژول ۵۱۲ مگابایتی در شکافی با رنگی متفاوت (مثلا A۲) نصب می‌شود.




نکته: این ایده خوبی نیست که رم‌هایی با ظرفیت‌های متفاوت در شکاف‌های اتصال با رنگ‌های مشابه نصب کنید، زیرا این کار می‌تواند ثبات کار رایانه شما را بر هم بزند. حالا مرحله اتصال رم به پایان رسیده است و شما باید برای اطمینان صحت کارکرد، آن را چک کنید.




آزمایش حافظه رم جدید




رایانه شما باید به‌صورت خودکار رم جدید را شناخته و از آن استفاده کند. برای حصول اطمینان از این امر رایانه خود را روشن کنید. در ویندوز ۷ به Statr»»Control Panel»»System و پس از آن به Security بروید. روی View amount of Ram and processor speed کلیک کنید. مقدار حافظه‌ای که سیستم نشان می‌دهد، باید بیشتر از گذشته باشد. موضوع دیگر ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن سیستم عامل (OS) است. ویندوزهای ۳۲ بیتی فقط می‌توانند تا سه گیگابایت حافظه رم را شناسایی و پشتیبانی کنند، اما ویندوزهای ۶۴ بیتی مقادیر بیشتری رم را شناسایی و پشتیبانی می‌کنند.


جواد ودودزاده

[ad_2]

لینک منبع

زندگی​ در ​کنار هوشمند​ها

[ad_1]

زندگی​ در ​کنار هوشمند​ها

دسترسی به اینترنت از طریق رایانه یا گوشی همراه به بخشی از زندگی روزمره بسیاری از ما تبدیل شده است با این حال, هنوز در آغاز راه آنچه زندگی هوشمند نامیده می شوند هستیم


دسترسی به اینترنت از طریق رایانه یا گوشی همراه به بخشی از زندگی روزمره بسیاری از ما تبدیل شده است. با این حال، هنوز در آغاز راه آنچه زندگی هوشمند نامیده می‌شوند هستیم.




شاید شما نیز هرازگاهی، خبرهایی درباره انواع خودروها یا لوازم خانگی هوشمند شنیده باشید، اما این وسایل هوشمند چه تفاوتی با انواع معمولی و غیرهوشمند دارند. آیا این وسایل در نهایت به بهبود شرایط زندگی انسان می انجامد؟ چه تهدیداتی از جانب این فناوری ها زندگی ما را نشانه گرفته است؟




به طور کلی، دو پیشرفت عمده را باید عامل شتاب گیری روند ساخت فناوری های هوشمند دانست. نخستین عامل افزایش توان پردازشی تجهیزات مختلف و کاهش قیمت آن است که گوشی های هوشمند همراه را باید مصداق عینی آن دانست. دومین عامل نیز تسهیل ارتباطات میان دستگاه های مختلف و ایجاد شکل های مختلفی از آن است.




این روند موجب شکل گیری مفهوم جدیدی در حوزه دیجیتال شده که «اینترنت اشیا» (internet of things) نامیده می شود. منظور از اینترنت اشیا در واقع، ارتباط چندجانبه میان تجهیزات مختلف است. برای نمونه در یک خانه هوشمند همه وسایل خانگی به یکدیگر ارتباط داشته و کاربر از طریق تلفن هوشمند می تواند به همه آنها نظارت داشته باشد. این ارتباط گسترده در نهایت به شکل گیری آنچه «محیط هوشمند» نامیده می شود خواهد انجامید.




به هر حال، آشنایی با کاربردها و البته معایب احتمالی این محیط هوشمند می تواند به همه ما برای بهره گیری موثرتر از آن و حتی در امان ماندن یا کاهش تهدیدات احتمالی ناشی از آن کمک کند.




جامعه هوشمند؛ بیم ها و امیدها




تردیدی نیست​ برخورداری از تجهیزاتی که می توانند به کاهش هزینه و راحت تر کردن زندگی بپردازند، می تواند از بار فشارهای مختلف موجود در زندگی بکاهد. با این حال فرآیند هوشمندتر شدن تجهیزات می تواند مشکلاتی ​ را نیز با خود به همراه داشته باشد.




مساله نخست به حفظ حریم خصوصی مربوط می شود. از آنجا که اطلاعات کاربران به شیوه های مختلف در اینترنت یا شبکه ایجاد شده میان وسایل مختلف قرار دارد، هکرها می توانند با دسترسی غیرمجاز به آنها، مشکلات و دردسرهایی را برای صاحبان وسایل ایجاد کنند. در این میان، دخالت های به ظاهر قانونی ولی نادرست از سوی برخی دولت ها را نیز باید به فهرست نگرانی ها افزود. هر​چندگاهی که اخباری در مورد گستره دخالت موسسات امنیتی در زندگی خصوصی شهروندان در رسانه ها مطرح می شود، این پرسش ذهن بسیاری را به خود مشغول می کند که آیا زندگی هوشمندتر به معنای فاش شدن اطلاعات شخصی یا حتی اسرار خانوادگی کاربران وسایل هوشمند در آینده خواهد بود؟




دومین مشکلی که از سوی برخی کارشناسان درخصوص زندگی هوشمندتر مطرح می شود، احتمال کاهش قابل ملاحظه توانایی ذهنی و خلاق انسان هاست. با این که هدف از طراحی وسایل هوشمند خانه و نیز انواع فناوری های دیجیتال ارتباطی، کم شدن از فشار کارهای روزمره و تکراری است، اما گاهی همین زندگی آنلاین می تواند به کاهش توانایی تمرکز انسان روی امور مهم تر و در نتیجه نوعی تنبلی ذهنی بینجامد.




به هر حال، همان طور که هر فناوری و وسیله ای می تواند همانند یک شمشیر دو لبه دارای مزایا و معایبی باشد، کاربرد هوشمندانه این وسایل هوشمند می تواند بهترین راه پیش رو باشد.




پوشیدنی های ​هوشمند




مبحث پوشیدنی های هوشمند یکی از جذاب ترین کاربردهای فناوری دیجیتال در زندگی روزمره است. منظور از پوشیدنی ها، به معنای تمام تجهیزاتی است که به نوعی به بدن متصل می شود و به همین دلیل بازه ای گسترده از لباس های هوشمند تا دستبندها و حلقه های هوشمند را در بر می گیرد.




روی آوردن شرکت های بزرگ حوزه الکترونیک و دیجیتال به تولید ساعت ها و دستبندهای هوشمند سبب شده این بخش از بازار این اواخر رشد ​ زیادی را تجربه کند. ساعت ها و دستبندهای هوشمند دارای چند کارکرد اصلی هستند. یکی از مهم ترین کارکردهای این وسایل، ارزیابی سلامت و عملکرد ورزشی افراد است. بسیاری از این وسایل می توانند میزان تپش قلب و اطلاعات دیگری نظیر سرعت دویدن، فاصله طی شده و حتی کالری مصرف شده را به او نشان دهند. در این میان، دستبندهای هوشمند به علت ارزان تر بودن، فاقد سیستمی برای نمایش آنچنانی اطلاعات هستند و در عوض اطلاعات را برای پردازش به تلفن هوشمند فرد ارسال می کنند.




پایش کیفیت خواب یکی دیگر از کارکردهای برخی ​ دستبندهای هوشمند است. این وسایل با بررسی الگوی خواب افراد می توانند سلامت خواب را بررسی کرده و در صورت لزوم پیشنهاداتی برای بهبود خواب به وی ارائه دهند یا اطلاعات مورد نظر پزشک را برای درمان نیز فراهم کنند. در مقابل، ساعت های هوشمند از کاربردهای افزون تری برخوردارند که برای نمونه نمایش پیامک های دریافتی، نمایش تماس ها، دریافت پیغام صوتی و برخی کارهایی که از یک تلفن همراه ساده انتظار دارید را به انجام می رسانند. البته فراموش نشود​ این دستگاه ها از ساده ترین کاربرد یک ساعت معمولی یعنی نمایش زمان هم برخوردارند!




رانندگی هوشمند




شاید با شنیدن عبارت ​رانندگی هوشمند​ به یاد خودروهای بدون راننده ای بیفتید که بتازگی طراحی شده اند و خبرهایی از آنها ارائه شده، اما بد نیست بدانید این عبارت، مفهومی گسترده دارد و به هر گونه استفاده از فناوری دیجیتال اطلاق می شود که می تواند به تجربه بهتر از رانندگی، ایمنی بالاتر و نیز کاهش هزینه ها بینجامد.




تلفن هوشمند، همراه جدید خودروها




بسیاری از فناوری های مرتبط با خودروی هوشمند با استفاده از تلفن همراه امکان پذیر است. به این ترتیب که گروهی از برنامه نویسان، برنامکی با قابلیت های مختلف مرتبط با خودرو طراحی می کنند و هر کاربر با نصب آن روی گوشی و نیز به بخشی از خودرو، می تواند به شکل هوشمندانه تری از خودرو استفاده کند.




یکی از کارکردهای این برنامک ها، به مبحث تعمیر و نگهداری خودرو مربوط می شود. مشکلی که بسیاری از صاحبان خودرو با آن روبه رو هستند این است که چراغ های روی داشبورد، اطلاعات چندانی درباره مشکلات سیستم داخلی خودرو نمی دهد.




چند سالی است که برخی خودروهای تولیدی در کشورهای توسعه یافته مجهز به سامانه ای است که می تواند مشکلات بخش های مختلف خودرو را تشخیص دهد. در این میان، حسگرهای ویژه ای طراحی شده اند که می توانند با اتصال به این سامانه و انتقال اطلاعات دریافتی از طریق بلوتوث به تلفن هوشمند کاربر، او را از مشکلات موتور یا دیگر بخش های داخلی خودرو مطلع سازند. جالب اینجاست که برخی از این برنامک ها می توانند میزان وخامت مشکل ایجاد شده و حتی هزینه معمولی که باید بابت تعمیر آن به مکانیک پرداخته شود محاسبه و اعلام کنند.




افزون بر این، قابلیت گوشی های هوشمند به گونه ای است که می توان این وسیله را جایگزین تمام دستگاه های صوتی ـ تصویری خودرو و حتی سامانه ناوبری آن کرد. برخی مدل های مفهومی جدید که هنوز به تولید انبوه نرسیده اند به گونه ای طراحی می شوند که در قاب مخصوص موجود در خودرو قرار می گیرند و به این ترتیب جایگزین سامانه های فعلی موجود در برخی خودروها می شوند.




خودرویی برای من و تو




یکی از اصلی ترین مزایای دنیای دیجیتال را باید در قابلیت شخصی سازی (customization) جست. در دوره پیش دیجیتال، محصولات مختلف با یک استاندارد مشخص عرضه می شدند و کاربران با گزینه های چندانی برای تنظیم و استفاده از آن روبه رو نبودند، اما در دنیای دیجیتال، هر کاربر با متغیرهای زیادی روبه رو ست که با کمک آنها می تواند استفاده مورد نظر از یک دستگاه یا نرم افزار را به دست آورد و آن را به سلیقه خود تغییر دهد. این ویژگی را در اصطلاح ​شخصی سازی​ می نامیم.




تاکنون برنامک های مختلفی برای شخصی سازی خودرو ارائه شده است. برای نمونه، برخی از این برنامک ها این امکان را می دهند تا یک فرد (برای نمونه پدر خانواده) برای هر یک از اعضای خانواده یک سرعت حداکثری ممکن را تعیین کند. در این صورت احتمال بروز مشکل برای نوجوانانی که علاقه به رانندگی با سرعت زیاد دارند کاهش می یابد. همچنین تعریف حداکثر صدای سامانه پخش صوتی می تواند برای سلامت گوش کودکان و نوجوانان سودمند باشد.




واقعیت افزوده




در بسیاری از موقعیت ها نظیر رانندگی در شب یا هوای مه آلود یا جاده های ناهموار، راننده نمی تواند مسیر را بدرستی مشاهده کند. همچنین در برخی موارد نظیر وجود موانعی غیرطبیعی نظیر سنگ های بزرگ در جاده، برخی افراد از توانایی زیای برای واکنش دهی سریع برخوردار نیستند. اینجاست که واقعیت افزوده (AR) به کمک رانندگان می آید.




شاید در فیلم های علمی ـ تخیلی دیده باشید که وقتی رباتی هوشمند به اطراف نگاه می کند، اطلاعاتی در مورد اشیای مشاهده شده در کنار آن درج می شود. مثلا وقتی نگاه ربات به یک مجسمه می افتد، اطلاعاتی مثل طول، عرض و ارتفاع یا چیزهایی از این دست در کنار تصویرش ظاهر می شود.




این فناوری افزودن اطلاعات در مورد اموری که مشاهده می کنیم را واقعیت افزوده می نامند.مدت زیادی نیست که برخی بزرگان خودروسازی دنیا به فکر استفاده از این فناوری در خودروهای تولیدی افتاده اند. این فناوری کاربردهای زیادی دارد. برای نمونه وقتی راننده ای در مسیری حرکت می کند، اطلاعات مربوط به سرعت یا شتاب و حتی زمان و فاصله باقیمانده برای رسیدن به مقصد از پیش تعیین شده روی شیشه جلوی خودرو پدیدار می شود.




یکی از مهم ترین کاربردهای واقعیت افزوده را باید در شیوه های مختلف افزایش ایمنی خودرو دانست. برای نمونه، یکی از این شرکت های خودروسازی، نوعی فناوری مبتنی بر واقعیت افزوده را طراحی کرده که در صورت قرارگرفتن یک مانع (مثلا جعبه ای که از پشت یک کامیون افتاده)، مسیری را روی شیشه جلوی خودرو ترسیم می کند تا راننده بدون نگرانی و تنش و فقط با دنبال کردن آن مسیر، بخوبی از کنار جسم مذکور عبور کند. این سامانه می تواند برای سبقت گرفتن درست و اصولی نیز به کار رود.




خودروهای بدون راننده




ایده ساخت خودروهای بدون راننده سال هاست در ذهن بسیاری از کارشناسان حوزه طراحی خودرو جای دارد. با این حال نظر به پیچیدگی های این حوزه و از همه مهم تر وجود قوانین سختگیرانه در حوزه حمل و نقل شهری، اجرای چنین ایده ای تاکنون ممکن نبوده است. خوشبختانه ورود شرکتی همانند گوگل به این حوزه سبب شده این طرح با قوت پیش برود. چندی پیش بود که گوگل توانست خودروی بدون راننده خود را در خیابان به شکل موفقیت آمیزی به کار گیرد. اما چرا خودروی بدون راننده این​قدر اهمیت دارد؟ نخست آن که شاید استفاده از فناوری دیجیتال برای هدایت خودرو بتواند جلوی مشکلاتی نظیر تصادفات را بگیرد و به ایمنی هر چه بیشتر سرنشینان بینجامد. یکی دیگر از ویژگی های جالب خودروهای بدون راننده در آینده را باید در امکان ارتباط آنها با یکدیگر دانست. در این صورت در لحظاتی که هر راننده ماهری ممکن است با خودروی مقابل تصادف کند، ارتباط موثر میان دو خودرو، جلوی این رویداد ناخوشایند را می گیرد. افزون بر این، امکان حرکت خودروها در یک مسیر و با هماهنگی فراهم می شود. در این صورت شاید از حجم بار ترافیکی که گاهی به خاطر بی نظمی در حرکت خودروها شکل می گیرد، کاسته شود.




خانه​های هوشمند




مفهوم خانه هوشمند از حدود سه یا چهار دهه پیش مطرح شد. در آن دوران قصد​ بود روند تولید وسایل خانگی به سمتی پیش برود که امکان کنترل همه آنها از طریق یک دستگاه مرکزی ایجاد شود، اما به علت​کاستی در فناوری های آن دوران، این اتفاق نیفتاد.




به هر حال پیشرفت های صورت گرفته در حوزه دیجیتال، فرصتی مجدد برای پیاده سازی خانه های هوشمند پدیدار ساخت. در این میان شاید ورود انواع تلفن های هوشمند را بتوان نیروی پیشران در عملی سازی خانه هوشمند دانست. تلفن های هوشمند همراه با توان محاسباتی بالا و نیز امکان برقراری ارتباط به شیوه های مختلف، امکان برقراری ارتباط با دستگاه های مختلف و پردازش اطلاعات را فراهم می کنند. به طور کلی، همه فناوری های مرتبط با خانه هوشمند، حول دو مساله اصلی صرفه جویی در زمان و صرفه جویی در هزینه طراحی می شوند. برای نمونه، برخی از انواع لوازم خانگی هوشمند می توانند​ کارکردهای غیرضروری خود را در ساعات اوج مصرف که هزینه برق در آنها بیشتر است متوقف کرده و در عوض، فعالیت های بیشتری را در ساعاتی که هزینه برق کمتر است به انجام برسانند.




افزون بر این، شاید یکی از بارزترین تفاوت ها میان این فناوری ها با فناوری های پیشین را در توانایی شناخت مشکلات پیش آمده در خود دانست. برای نمونه یک جاروبرقی هوشمند شاید بتواند در مورد خراب شدن سیم پیچی موتور خود به صاحبش هشدار دهد.




به طور کلی، منظور از خانه و لوازم خانگی هوشمند، چیزی فراتر از توانایی کاربر برای روشن و خاموش کردن آن از راه دور است. این وسایل به طور کلی به گونه ای طراحی می شوند که نیاز به حضور کاربر برای تنظیم کاربردهای مختلف آن را به حداقل رسانده و به صورت خودکار بسیاری از اموری که پیش از این تنها نیاز به حضور کاربر داشت را به انجام برساند.




در حال حاضر شرکت های مختلفی در زمینه طراحی و تولید لوازم خانگی هوشمند مشغول به کار هستند. در این میان، از آنجا که وسایل موجود در آشپزخانه بیشترین تنوع و کارکرد را در هر خانه ای دارد، توجه به ساخت تجهیزات مورد نیاز آشپزخانه بیشتر در صدر توجه این شرکت ها قرار دارد. در ادامه نگاهی خواهیم داشت به برخی ایده های پیاده ​ یا طراحی شده در ساخت لوازم خانگی هوشمند.




۱ ـ جاروبرقی




جاروبرقی یکی از دستگاه هایی است که بیشترین توجه سازندگان لوازم خانگی هوشمند را به خود اختصاص داده است. شاید اصلی ترین دلیل این مساله را بتوان ملال آور بودن جاروزدن خانه دانست.




به هر حال، تاکنون مدل های مختلفی از جاروبرقی های هوشمند وارد بازار شده که هر کدام کارکردهای مشخصی دارند. یکی از اصلی ترین این کارکردها، وجود دوربین در این وسایل است. جاروبرقی های هوشمند می توانند با بررسی محیط، ضمن برخورد نکردن با موانع موجود، بخوبی به وظیفه خود برای تمیز کردن کف اتاق بپردازند. تلاش کارشناسان در ساخت جاروبرقی های هوشمند بر افزایش میزان دقت این وسیله در شناسایی موانع و نیز بهبود کیفیت کارکرد آن در تمیز کردن است.




۲ ـ یخچال




هم اکنون چند شرکت مختلف، یخچال های هوشمند خود را به بازار ارائه کرده اند و هرازگاهی هم خبر از طراحی سیستم های جدیدی برای بهبود عملکرد یخچال های هوشمند آینده می شنویم. یخچال های هوشمند کارکردهای متنوعی دارند. برای نمونه در برخی مدل های مفهومی ارائه شده، یخچال می تواند به صورت خودکار، برچسب مواد غذایی موجود را بخواند و در صورت نزدیک شدن به تاریخ انقضا به کاربر برای مصرف سریع تر یا حتی دورانداختن آن هشدار دهد.




همچنین یخچال های هوشمند می توانند با پایش میزان مواد غذایی موجود، در صورت لزوم به کاربر پیامی برای تهیه مقدار بیشتری از آن بدهند. برای نمونه چنانچه تعداد تخم مرغ های موجود از تعداد مشخصی کمتر شد، یخچال می تواند پیغامی مبنی بر خرید تخم مرغ به گوشی همراه صاحب خود بفرستد یا حتی سفارش خرید تخم مرغ را به سوپرمارکت محل ارسال کند.




۳ ـ روشنایی خانه




با این که در سال های اخیر، انواع مختلفی از لامپ های کم مصرف وارد بازار شده اند، اما هنوز می توان به شیوه های مختلف از میزان مصرف برق از سوی آنها کاست. برخی دستگاه های نورپردازی هوشمند که برای کاربردهای خانگی طراحی شده اند می توانند بخوبی این وظیفه را به انجام برسانند. این دستگاه ها، میزان نور لامپ ها را با توجه به نور طبیعی که وارد خانه می شود تنظیم می کنند و به این ترتیب، میزان کارکرد برق یک لامپ در روز با شب متفاوت خواهد بود.




اما کارکردهای این سیستم های روشنایی هوشمند تنها به کاهش هزینه ها مربوط نمی شود و هماهنگ تر ساختن روشنایی با سلامت انسان، از دیگر کارکردهای این دستگاه هاست. برخی سیستم های هوشمند روشنایی به گونه طراحی شده اند که با در نظر گرفتن زمان و نیز نیازها و موقعیت فرد می توانند نور اتاق را تغییر دهند و به این ترتیب به هوشیاری یا خواب بهتر او کمک کنند.

[ad_2]

لینک منبع

هوشمندی در ۳ اپیزود

[ad_1]

هوشمندی در ۳ اپیزود

هوش, اصطلاحی است که سیر تفاوت معنای آن, یکی از بارزترین نشانه های سرعت تحول و تغییر در زندگی و جهان امروز ماست


هوش، اصطلاحی است که سیر تفاوت معنای آن، یکی از بارزترین نشانه‌های سرعت تحول و تغییر در زندگی و جهان امروز ماست.




تا چند دهه قبل، هرچند سیر تحول تکنولوژی بر همه اثبات شده بود، اما کمتر کسی تصور می کرد بزودی زمانی فرابرسد که هوش، به معنایی گسترده، به موجوداتی غیر از انسان ها اطلاق شود؛ اما اکنون، هر روز در صفحات دانش و فناوری روزنامه ها و خبرگزاری ها، خبر جدیدی درباره ورود ابزار هوشمند در قلمروی خاصی از کالاهای مصرفی می شنویم. رفته رفته همه چیز هوشمند می شود و به تناسب تفاوت دمای هوا، محل جغرافیایی، شدت نور و… تغییر کاربری می دهد. می گویند این تغییرات به گونه ای برنامه ریزی شدند که به نفع و در خدمت ما باشند. تردیدی در این ادعا نیست، اما هر طرح و برنامه بشری، پیامدهایی دارد که احتمالا نه طراحان و نه کاربران آن برنامه، از ابتدا به آن آگاه نبودند. در اینجا سه پیامد احتمالی فراگیر شدن مفهوم هوشمندی را مرور می کنیم.




زیبایی بی خطر




«روباه: آدم فقط از چیزهایی که اهلی کند می تواند سر در آرد. انسان ها دیگر برای سر درآوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر و آماده از دکان ها می خرند.» آنتوان دو سنت اگزوپری در «شازده کوچولو» می گوید طبیعت همانقدر که زیباست، بی رحم است. نشستن در کنار ساحل و مشاهده غروب آفتاب، حس بسیار زیبایی در ما ایجاد می کند، اما دریا از وجود احتمالی من و شما و چند کودک در حال بازی کنار ساحل آگاهی ندارد. بنابراین اگر قرار باشد دریا توفانی شود، اگر به خاطر عوامل طبیعی سونامی ای در راه باشد، برای دریا تفاوتی نمی کند ساحل خالی از وجود بچه هاست یا نه. پس بهره و لذت ما از طبیعت همراه است با خطرهای آن، اما آیا همین ریسک ها و بی رحمی طبیعت، معلم انسان در طول تاریخ نبوده است؟ آیا انسان در مواجهه با همین خطرات، به بلوغ علمی و فنی نرسیده است؟ آیا فناوری و تکنولوژی چیزی جز محصول دست و پنجه نرم کردن انسان با طبیعت بی رحم برای اهلی کردن و کامجویی از آن نیست؟ به نظر می رسد طبیعت همان قدر که خطرناک و بی رحم است، به همان اندازه هم آموزگار ما بوده است.




اما امروز، تکنولوژی هوشمند از خطرهای طبیعت کاسته است. امروز تکنولوژی هوشمند سعی دارد انسان را با کمترین خطر​ از بیشترین لذایذ و زیبایی های طبیعت بهره مند کند.




تزئینات هوشمند در خانه ها و محل کار انسان، امروز به درجه ای از توسعه و پیشرفت رسیده اند که زیبایی یک ساحل یا یک جنگل را به چشم اندازی دم دستی برای ما مبدل کرده اند. این روند رفته رفته انسان را به پرهیز از ریسک و به خطر افتادن از مواجهه با طبیعت متمایل می کند؛ چراکه همه مواهب طبیعت، از طریق تکنولوژی در دسترس ماست. از سوی دیگر فناوری هوشمند، همواره محیط اطراف ما و دما، نور و… محل زندگی و کار و تفریح ما را به تناسب نیازها و امیال​ما​ن تغییر می دهد. با این وصف، ما دیگر با طبیعت بی رحم و خشن مواجه نخواهیم شد و دیگر طبیعت، آموزگار ما نخواهد بود. انسان معاصر به موجودی ایزوله و منزوی از طبیعت و به همان نسبت ضعیف و ناتوان در برابر خطرها بدل خواهد شد.




کجاست آن غار تنهاییم؟




می گویند یکی از مهم ترین خصوصیت های دوره مدرن، انسان گرایی است. بدین معنی که نیازها و خواسته ها و حقوق انسان در این دوره بیش از هر دوره ای محوریت دارد. حتی دین نیز خصوصیتی انسانگرایانه به خود می گیرد، به نحوی که انتظارات انسان از دین، بر انتظارات دین از انسان مقدم می شود.




یکی از تبعات انسانگرایی مدرن، در حوزه سیاسی و اجتماعی، احترام به حریم خصوصی انسان هاست. اگر در جهان قدیم، سیاست و دستگاه حاکمه، انسان ها و مردم عادی را غلامان و کنیزان حاکم می دانست و بر همین اساس حاکم و دستگاه حاکمه، حق هرگونه تصرف بر مال و جان و ناموس مردم را داشت، در دوره مدرن، انسان ها آزاد دانسته شدند و جان و مال و ناموس و حریم خصوصی و خانه های آنها محترم شمرده شد.




اما امروز هرچند همان اصل مدرن احترام به حریم خصوصی انسان ها مقبول است، با ورود هوش مصنوعی به خصوصی ترین لایه های زندگی ما، مفهوم حریم خصوصی دچار چالش جدی شده است. آرمان تکنولوژی هوشمند این است که بتدریج همه ابزارها و کالاهای مورد استفاده ما هوشمند شوند. یکی از اقتضائات هوشمندی این است که ابزار و اشیای مورد استفاده ما، تغییر شرایط (و به تبع آن تغییر نیازهای ما) را در هر زمان و مکان تشخیص دهند؛ بنابراین ما در خصوصی ترین قلمرو های زندگی خود، زیر ذره بین آگاهی دیگران هستیم. هرچند این دیگران از جنس انسان ها نیستند، بلکه محصول انسان ها هستند، اما مهم ترین خصوصیت انسان ها را دارند؛ هوش.




بنابراین ما با وجود تکنولوژی هوشمند، دیگر حریم خصوصی سابق را نداریم، دیگر تنها نیستیم. این نتیجه، ما را به اپیزود سوم هدایت می کند.




اربابان جدید ما




گفتیم در دوران مدرن، حقوق و حریم خصوصی انسان، محترم دانسته شد. تا پیش از ورود تکنولوژی مدرن به زندگی انسان، انسان ها در حریم خصوصی خود دارای امنیت خاصی بودند. به این معنا که از چشم ناظر اجتماعی دور بودند. ازجمله تفاوت های دوران باستان با دوران مدرن این بود که جنایاتی که در دوران باستان به واسطه حاکمان بر حق رعایا و مردم عادی اعمال می شد، در دوره مدرن توسط همین مردم عادی، در حوزه ها و حریم های خصوصی اعمال شد. حوزه خصوصی حوزه بدون ناظر بود و از همین رو، انسان ها بویژه مردان خانواده، قدرت مشروع ویژه ای نسبت به گذشته به دست آوردند.




اما تکنولوژی موانعی را برای تداوم این روند ایجاد کرد. مثلا پس از ورود تلفن به خانه ها، تا حد زیادی روابط درون خانواده با بیرون سهل تر شد و دیگر روابط خانوادگی کاملا پوشیده باقی نماند. برای مثال در بسیاری از کشورها سازمان های مدنی ای تشکیل شد که به کودکان و زنان آموزش می دادند در صورتی که درون حوزه خانواده مورد خشونت قرار می گیرند، با این سازمان ها تماس گرفته و مورد را اطلاع دهند. بعدها تکنولوژی های ارتباطی پیشرفته تر این گونه اقدامات را سهل تر نیز کرد​ تا جایی که امروز با وجود دوربین های فیلمبرداری روی هر گوشی موبایل، دیگر هیچ کس حتی در حریم خانه خود را کاملا و به معنای مطلق کلمه در برابر اعضای خانواده اش آزاد و بدون ناظر نمی بیند.




اما تکنولوژی هوشمند اوج این فرآیند است. هوشمند شدن ابزارها و اشیای مورد استفاده ما در حریم خصوصی خانه، این احتمال را به وجود می آورد که طراحان این تکنولوژی که به توانایی ها و قابلیت های پنهان آن بیش از دیگران واقف هستند، توانایی رصد کردن و زیرنظر گرفتن ما را درون حریم خصوصی خانه داشته باشند. این امکان، به آنها قدرتی بی نظیر می بخشد؛ چراکه معمولا بزرگ ترین نقطه ضعف های هر فردی در خانه او، در حریم خصوصی اش نمایان است. حال فرض کنید طراحان تکنولوژی های هوشمند، به بزرگ ترین نقطه ضعف های ما آگاه باشند، آنها آگاهی ای خداگونه از ما دارند، آنها بر عیوبی از ما آگاهند که ما همواره از خداوند ستارالعیوب می خواستیم آنها را نزد خود پنهان نگه دارد. این آگاهی برای این طراحان و مبتکران و متخصصان تکنولوژی هوشمند، آنها را از هر صاحب منسب و حشمتی قدرتمندتر کرده است، به نحوی که حتی بزرگ ترین سیاستمداران نیز از نام هایی چون اسنودن، جولین آسانژ و… می ترسند.


حسین شقاقی

[ad_2]

لینک منبع

فناوری‌های تشخیص هویت

[ad_1]

فناوری های تشخیص هویت

تا سال ها شناسنامه یا کارت شناسایی, مهم ترین مدرک شناسایی برای انجام کارهای اداری بود, اما هر یک از این مدارک به گونه ای بود که امکان جعل و کپی و در نتیجه سوءاستفاده از آنها وجود داشت


تا سال‌ها شناسنامه یا کارت شناسایی، مهم‌ترین مدرک شناسایی برای انجام کارهای اداری بود، اما هر یک از این مدارک به گونه‌ای بود که امکان جعل و کپی‌ و در نتیجه سوءاستفاده از آنها وجود داشت.




چند سالی است برچسب‌های هولوگرام روی مدارک شناسایی نظیر گواهینامه رانندگی یا گذرنامه‌ها قرار می‌گیرد. از آنجا که جعل هولوگرام به مراتب دشوارتر است، این کار به کاهش سوء استفاده و کلاهبرداری رایج در جعل اسناد می‌انجامد.




در چند سال اخیر و با گسترش فناوری‌های دیجیتال، شیوه‌های تشخیص هویت دیگری نیز به‌میان آمد. شاید شناخته‌شده‌ترین این شیوه‌ها را باید در دستگاه‌های تشخیص اثر انگشت و نیز عنبیه چشم دانست. برای نمونه، اکنون در بسیاری از شرکت‌ها و ادارات، دستگاه‌های ثبت حضور و غیاب کارکنان با استفاده از اثرانگشت و نیز تصویر عنبیه چشم ـ که در انسان منحصر به فرد است ـ عمل می‌کنند.




به هر حال فناوری‌ها بسرعت در حال پیشرفت بوده، شیوه‌های جدیدتر و نوآورانه‌تر دیگری هم برای تشخیص هویت مطرح شده‌ است که هر یک از آنها می‌تواند به افزایش دقت در شیوه‌های فعلی و حتی کاربردهای دیگر بینجامد. در ادامه به بررسی پنج نمونه از این فناوری‌ها می‌پردازیم.




بوی بدن




بسیاری از حیوانات نظیر سگ به دلیل برخورداری از حس بویایی بسیار قوی می‌توانند بوی منحصر‌به‌فرد مواد مختلف و نیز انسان‌ها را تشخیص دهند. با این‌که توانایی بویایی انسان به مراتب محدودتر از این حیوانات است، اما فناوری‌های نوین امکان بررسی بوهای مختلف را فراهم می‌سازد.




دانشگاه صنعتی مادرید اسپانیا سال ۲۰۰۹ پروژه‌ای را برای طراحی فناوری تشخیص هویت بر اساس الگوهای شیمیایی موجود در بوی بدن افراد اجرا کرد. هدف اصلی این پروژه، استفاده از بوی بدن در کنار شیوه‌های تشخیص هویت مبتنی بر عنبیه چشم و اثر انگشت بود تا به این ترتیب میزان دقت این شیوه‌ها افزایش یابد. آزمایش‌هایی که تاکنون با استفاده از فناوری تشخیص بوی انسان به انجام رسیده، نشان می‌دهد این شیوه در ۸۵ درصد موارد می‌تواند هویت افراد را بدرستی تعیین کند. با این حال، این فناوری هنوز به بهره‌برداری تجاری نرسیده و مطالعات برای افزایش ضریب دقت آن ادامه دارد.




تلفن همراه




چند سال گذشته شاهد بودیم آژانس امنیت ملی آمریکا به جاسوسی از مکالمات خصوصی شهروندان این کشور و حتی کشورهای دیگر می‌پرداخت. هرچند این اقدام اعتراضات زیادی در پی داشت اما توانست ذهن یک فرد نوآور را به ایده‌ای منحصر به فرد جذب کند. هیسترو بوجینف، دانشجوی دکترای علوم رایانه با بررسی گوشی‌های هوشمند به این نتیجه رسید که حسگرهای موجود در این دستگاه‌ها کارکرد صددرصد مشابه هم ندارند و در نتیجه نتایج هر یک با دیگری اندکی متفاوت است.




با این‌که شاید این یافته در نگاه اول چندان خوشایند نباشد، اما این دانشمند استنباط کرد که می‌توان از این تفاوت منحصر به‌فرد در میان گوشی‌های هوشمند به‌عنوان ویژگی شاخص هر یک از آنها بهره گرفت. او به همراه گروهی دیگر از همکارانش در دانشگاه استنفورد توانست با بررسی دقیق خطاهای منحصربه‌فرد در شتاب‌سنج و میکروفن گوشی‌های هوشمند، یک برنامه برای شناسایی هر یک از آنها بنویسد.




در این میان، گروهی از پژوهشگران دانشگاه فنی درسدن آلمان به شیوه جدیدی برای شناسایی تلفن‌های همراه دست یافتند. هر گوشی همراه دارای یک نویز بسیار جرئی و البته منحصر به فرد در سیگنال‌های ارسالی است. به این ترتیب با تعیین این الگوی نویز می‌توان گوشی‌های مختلف را شناسایی کرد. این فناوری می‌تواند برای تعیین هویت افراد و حتی یافتن گوشی‌های گمشده به کار رود.




ضربان قلب




چندی پیش گروهی از مخترعان کانادایی موفق به طراحی نوعی دستبند شدند که می‌توان از آن به جای وارد کردن گذرواژه در سایت‌های مورد نظر استفاده کرد. هر انسانی الگوی منحصر به‌فردی در ضربان قلب خود دارد. این دستبند حسگر ویژه‌ای دارد که می‌تواند این الگوی ضربان قلب را شناسایی و از آن به‌عنوان گذرواژه ورود به سایت استفاده کند.




این دستبند که نیمی (Nymi) نام دارد اطلاعات لازم را از طریق یک ارتباط بلوتوثی به تلفن همراه هوشمند، رایانه یا حتی در اتاق هتل می‌فرستد. بررسی میزان کارایی و دقت این شیوه در تشخیص هویت نشان داده است که به مراتب کارکرد بهتری نسبت به شیوه تشخیص چهره دارد که در برخی مکان‌ها به‌کار می‌رود.




این دستبند می‌تواند جایگزین کلید و مدارک شناسایی شود، اما ویژگی جالب این وسیله تنها به اینها محدود نمی‌شود. این دستبند یک شتاب‌سنج و ژیروسکوپ دارد که می‌تواند با ارزیابی حرکات مختلف دست، هر حرکت را به دستور خاصی مربوط کند. برای نمونه از این دستورها می‌توان برای باز کردن صندوق عقب خودرو یا روشن کردن تلویزیون استفاده کرد. این دستبند چندکاره قرار است امسال تا قیمت ۹۹ دلار به بازار عرضه شود.




رگ‌های بدن




رگ‌های خونی بدن هر انسان دارای الگویی منحصربه‌فرد است و با تعریف و بهره‌گیری از این الگو می‌توان هویت هر فرد را تشخیص داد. چند ماه پیش یک شرکت نوپا در زمینه فناوری دیجیتال موفق به طراحی سامانه‌ای برای شناسایی پرداخت کننده و استفاده از حساب بانکی یا کارت اعتباری او شد. این دستگاه که BiyoWallet نام دارد، می‌تواند با اسکن سریع رگ‌های کف دست فرد، هویت او را تشخیص دهد و به صورت خودکار، مبلغی را که او باید بپردازد از حسابش کسر کند. این شیوه می‌تواند امکان سوءاستفاده دیگران را از کارت‌های اعتباری فرد به صفر برساند. با این حال شاید این فناوری در آینده کاربردهای دیگری نیز بیابد.




افکار




با این‌که شیوه‌های شناسایی از طریق عنبیه یا چهره بسیار کاربردی است، اما هزینه زیادی به همراه خواهد داشت. در این میان گروهی از دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا توانستند به شیوه جدید برای تشخیص هویت از طریق شناسایی الگوی امواج مغزی افراد دست‌یابند.




در این شیوه ـ که NeuroSky MindWave نام دارد ـ یک کلاه دارای حسگرهای ویژه روی سر فرد قرار می‌گیرد. حسگرهای این کلاه می‌تواند امواج مغزی فرد را جذب کند. گفتنی است، سلول‌های مغزی انسان از طریق جریان الکتریکی با هم ارتباط برقرار می‌کنند که بخشی از این جریان از طریق امواج الکتریکی خارج شده از استخوان جمجمه قابل ردگیری است.




دانشمندان برای سنجش میزان کارایی این سامانه از چند نفر خواستند روی انجام یک کار بخصوص نظیر تنفس یا بالا و پایین کردن انگشتان خود فکر کنند. نتیجه امواج مغزی افراد در بیشتر موارد مشابه بود. در مرحله بعدی دانشمندان از آنها خواستند به مدت ده ثانیه روی یک موضوع منحصر به فرد نظیر ترانه مورد علاقه خود فکر یا ورزش مورد علاقه‌شان را تجسم کنند.




امواج مغزی جمع‌آوری شده از این تفکرات منحصربه‌فرد شرکت‌کنندگان با هم متفاوت بود. سپس این دانشمندان برنامه‌ای رایانه‌ای تعریف کردند و این بار هر شرکت‌کننده می‌توانست با فکر کردن به همان موضوع قبلی، هویت خود را به سامانه نشان دهد. استفاده از این شیوه می‌تواند برای ورود به وبسایت‌های مختلف کاربرد داشته باشد. هزینه اندک این شیوه نسبت به دیگر شیوه‌های نوین تشخیص هویت را باید از اصلی ترین مزیت‌های آن برشمرد.




خدمات شگفت‌انگیز هتلی فقط با تلفن همراه




چند سالی است کلیدهای دیجیتال ویژه، جایگزین کلیدهای فلزی بسیاری از هتل‌های دنیا شده‌است، اما ظاهرا این پایان استفاده از فناوری دیجیتال در زمینه تشخیص هویت مسافران مقیم هتل نبود. چندی پیش یکی از مشهورترین هتل‌های زنجیره‌ای دنیا اعلام کرد در آینده‌ای نزدیک، مشتریانش می‌توانند از تلفن همراه خود به‌عنوان کلید در اتاق استفاده کرده، حتی پیش از ورود، اتاق خود را انتخاب کنند.




برای این کار، ابتدا مشتری باید برنامک ویژه‌ای روی تلفن همراه هوشمند خود نصب کند. این برنامک می‌تواند هویت مشتری را تشخیص دهد و در نتیجه او بدون استفاده از کلیدهای معمول در اتاق خود را باز‌و‌بسته کند. همچنین تا ۲۴ ساعت پیش از ورود به هتل می‌تواند اتاق مورد نظر و خدماتی را که می‌خواهد رزرو کند. این فناوری تا پایان سال ۲۰۱۴ میلادی در دسترس خواهد بود.




این شرکت هتلداری همچنین در نظر دارد تا پایان سال ۲۰۱۶ خدمت دیگری به این مجموعه همراه اضافه کند و آن امکان انجام همه امور مربوط به رزرو اتاق پیش از ورود به هتل است. در این صورت حتی دیگر نیازی به پر کردن فرم‌های مختلف در پذیرش هتل نیست و هر مسافر می‌تواند به طور مستقیم از در ورودی هتل وارد اتاق خود شود.


صالح سپهری‌فر

[ad_2]

لینک منبع

خبرنگاران ایرانی در خارج چقدر می‌گیرند؟

[ad_1]

خبرنگاران ایرانی در خارج چقدر می گیرند

خبرنگاران واحد مرکزی خبر در خارج از کشور چند نفرند چطور اعزام می شوند چقدر می گیرند


«اسماعیل فلاح – خبرنگار واحد مرکزی خبر – دفتر نخست وزیر انگلیس – لندن» دیگر عادت کرده ایم پایان گزارش های خبرنگاران تلویزیونی، آنها را ایستاده و شق و رق رو به دوربین ببینیم و اینجور جملات را از زبانشان بشنویم. خبرنگارانی با لوگوی آبی که معمولا در کشورهای اروپایی و غربی از بحران ها می گویند و در کشورهای دوست از ثبات و موفقیت.




بعضی از این خبرنگارها را قبلا داخل کشور دیده ایم که از گزارشگری داخلی به گزارشگری در خارج رسیده اند. بعضی ها را تا به حال در داخل ندیده ایم و برخی دیگر، دوباره برگشته اند و چندتایی هم که کلا در خارج، ماندگارند.




چطور می روند؟




خبرنگاران واحد مرکزی خبر، زیرمجموعه معاونت سیاسی اند و مثل حسینی بای و رضوانی و … با میکروفون آبی دنبال سوژه های خودشانند اما بخش خارجی این حوزه هم مهم است و هم درآمد و پرستیژ خوبی دارد و طبیعتا همه خواهان رفتن به ماموریت خارجه هستند.




ماموریت های خارجی خبرنگاران هم مثل اکثر ماموریت های خارجی، ۳ ساله است یعنی همانطور که یک سفیر به مدت ۳ سال سفیر می شود، یک خبرنگار هم معمولا دوره ماموریتش به ۳ سال می رسد. این دوره، قابل تمدید است، مثلا فلاح الان حدود ۹ سال است در لندن مانده، ضمن اینکه خبرنگاران در شهرستان ها هم می توانند به خارج بروند، مثل حمید حاجی نژاد خبرنگار کابل.




دمشق، روزی ۳۰۰ دلار!




صدا و سیما در حدود ۱۵ کشور دفتر پروپیمان دارد و با تمام شدن زمان ماموریت یک خبرنگار به واحد مرکزی اعلام می کند که خبرنگار جدیدی را اعزام کند. خبرنگار جایگزین به اداره کل امور بین الملل سازمان منتقل شده و از طریق آنجا به خارج اعزام می شود. معمولا ۳ ماه قبل از اعزام به خبرنگار اطلاع می دهند تا زبانش را تقویت کند اما شرط الزام آوری نیست.




چقدر می گیرند؟




طبق معمول، حرف از درآمد و حقوق، جزو اسرار مگوست اما حقوق خبرنگاران اعزامی به خارج به صورت دلار و روزانه پرداخت می شود. این میزان بسته به هزینه های محل اقامت، فاصله از تهران، شرایط محل ماموریت و … متفاوت است. مثلا حداکثر دستمزد مربوط به مناطق جنگی است که روزانه حدود ۳۰۰ دلار (۹۰۰ هزار تومان) است یا در برخی مناطق ملتهب مانند لبنان دستمزد ماهیانه به حدود ۴ هزار دلار (۱۲ میلیون تومان) می رسد؛ ضمن اینکه سازمان، هزینه یک بلیت رفت و یک بلیت برگشت را متقبل می شود و مابقی هزینه ها را خبرنگار باید از جیب بدهد. خبرنگاران می توانند خانواده شان را هم با خود ببرند اما سازمان، هزینه اضافه ای بابت این کار به خبرنگار نمی دهد.




چند دسته اند؟




صدا و سیما حدود ۱۵ خبرنگار رسمی دارد که در دفاتر این سازمان در خارج از کشور کارمندند و حقوق ماهیانه دریافت می کنند. برخی از آنها عبارتند از: علی رجبی/ کاراکاس (ونزوئلا)، محمد دلاوری/ بروکسل (بلژیک)، اسماعیل فلاح/ لندن (انگلیس)، مصطفی قمری وفا/ پرتوریا (آفریقای جنوبی)، برمک بیات/ مسکو (روسیه)، محمد عرفانی/ بغداد (عراق)، حمید حاجی نژاد/ کابل (افغانستان)، حمید امامی/ کوالالامپور (مالزی)، ابراهیم شکوری/ نیویورک (آمریکا)، مجید اخوان/ آنکارا (ترکیه)، علی علوی/ پاریس (فرانسه)، محمدحسن فلاح/ بیروت (لبنان)، احمد صمدی/ برلین (آلمان)، محمد حسن حسینی/ دمشق (سوریه)، علیرضا اصلی/ اسلام آباد (پاکستان)، علیرضا خوش گفتار/ دوشنبه (تاجیکستان)، محمد کاظم روحانی نژاد/ پکن (چین).




در کنار این تعداد، عده ای ایرانی هم هستند که کارمند رسمی سازمان نیستند و در کنار شغل اصلی شان، کار خبرنگاری واحد مرکزی خبر را هم انجام می دهند. آنها خودشان را به صدا و سیما معرفی می کنند و بعد از تایید صلاحیت کاری و حراستی برای آنها لوگو و میکروفون واحد مرکزی خبر ارسال می شود. آنها برای هر گزارشی که ارسال کنند، پول می گیرند مثل حمید معصومی نژاد، خبرنگار واحد مرکزی خبر در رم ایتالیا که خودش و همسرش، کارمند نمایندگی شرکت هواپیمایی ایران (هما) در ایتالیا هستند و در کنارش هم کار خبرنگاری می کنند.




دمشق، روزی ۳۰۰ دلار!




بیزری در آرژانتین، سمیرا منتظری در مصر و … هم از این دسته اند. آنها تقید چندانی به اصول کارمندی سازمان ندارند و در برابر گزارش ارسالی، پول می گیرند. در کنار این دو دسته که ایرانی اند، دسته سومی هم هستند که خبرنگار محلی اند مثل خالد صبارنه در کرانه باختری، ابراهیم احمد در غزه، بشیر الضرعی در یمن که لوگو و میکروفون واحد مرکزی خبر برایشان ارسال می شود، گزارش هایشان را به زبان محلی می گیرند و در انتهای گزارش به سختی، عبارت فارسی «خبرنگار واحد مرکزی خبر» را بلغور می کنند.




کجاها می روند؟




حضور خبرنگاران، ارتباط زیادی به نوع رابطه ما با کشورها دارد و بر همین اساس، پراکندگی خبرنگاران در جهان، متناسب با نزدیکی یا دوری و اهمیت مناطق نیست. مثلا ما ۴ خبرنگار در ۴ کشور اروپایی آلمان، بلژیک، فرانسه و انگلیس داریم که تازه با توجه به قوانین اتحادیه اروپا، تردد بین مرزهای آنها راحت است اما در کل قاره آفریقا فقط یک نمایندگی آن هم در آفریقای جنوبی داریم.




نکته عجیب تر اینکه ما در کشورهای حوزه خلیج فارس مثل امارات، قطر و عربستان، خبرنگاری نداریم اما الجزیره قطر در تهران نمایندگی دارد! هر چند گفته می شود این عدم حضور به مخالفت شورای همکاری خلیج فارس برمی گردد. علاوه بر این، خبرنگار نیویورک هم می تواند تا شعاع ۳۰ مایلی سازمان ملل حرکت داشته باشد و حق رفت و آمد در کل آمریکا را ندارد.

[ad_2]

لینک منبع